kładka

[anna_rebajn]

dzie wuszko - fajnie, że fajny, to takie fajne słowo ;)). A

[Grażyna_Kudła]

Każda kładka prowadzi w dwie strony, obawiam się, że w wierszu jest jedna, nie ma powrotu do młodości i to jest smutne. Ale matka widzi swoją młodość w córce i tu jest cała radość istnienia. I właśnie dlatego wydaję mi się, że ostatnią zwrotkę wypowiada cóka, łącznie z pytaniem: ciągle się boisz siwych skroni?
To niejako uspokajanie matki, przez córkę, że jest przedłużeniem jej życia, może nie bać się śmierci, jej życie się spełniło.
To wspaniały wiersz, Aniu.
Pozdrawiam
:)

[Oxyvia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oxywio - kłaniam Ci się nisko. Dokładnie o tym jest wiersz. Zawsze idealnie czytasz moje teksty :-)). Badzo, bardzo ci dziękuję.
Swoją drogą fajne jest to, że każdy potrafi jeden tekst czytać inaczej. Cieplutko. A
Bo Twoje wiersze bardzo przemawiają do mnie, są pisane "moim" językiem. No i są obiektywnie świetne. :-)

[Bolesław_Pączyński]

Śliczny liryczny wiersz, rozkołysał moje marzenia pluskam:)

Niech wciąż łączy ich ta kładka
uczuciami układana,
matka-córka, córka -matka,
niech trwa miłość nieprzerwana.

Pozdrawiam serdecznie:)

[cezary_dacyszyn]

kładka przerzucona idealnie ! I piękna puenta ! Pozdrawiam , C . :-)

[Nata_Kruk]

Jest kładka, będzie most... bardzo ładny wiersz.
Pozdrawiam.... :)

[Kaliope_X.]

nie wiem który już -nasty raz czytam "Kładkę" i wciąż te warkocze, roztargane wiatrem, wprawiają w zadumę.
rozhuśtana ławka to dla mnie piękna metafora codzienności - ławka, na której zatrzymujesz się tylko chwilę, by odpocząć - to każdy kolejny dzień... jak wszystkie - zanika w perspektywie, ale jeśli przysiądziesz na niej obok matki - to staje się kładką, na tę jedną chwilę łączy dwa pokolenia, zapominasz, że czas nieubłaganie ucieka - mama siedzi obok, a ławka rozhuśtana tą chwilą, jej emocjami, bo może właśnie wspominasz, może pocieszasz, może się zwierzasz... czas kołysze się gdzieś obok... więc dokąd się spieszysz, mamo? tutaj możesz mi powiedzieć :)


to bardzo ciepły, wzruszający wiersz, porywam go z przyjemnością :) Kłaniam się Autorce z pozdrowieniem,

in-humility.