Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dopiero co był mój "Dom', więc nie mogłam do tego nie zajrzeć.
To jest swojego rodzaju ballada, jest fajny klimat, wędróka wspomnień.
To nie jest zły wiersz, w niektórych miejscach prosi się o dopracowanie,
wiem, że możesz to zrobić.... :) Pozdrawiam.

Opublikowano

nie czuję się kompetentna, by wypowiadać się na temat formy, stylu etc, ale skoro po pierwszym... i za każdym kolejnym czytaniem pamięć przywołuje mi obrazy Caspara Davida Friedricha, to moim skromnym zdaniem swój zamiar stworzenia romantycznej ballady zrealizowałeś :)
wiersz ma wyraźny klimat, nostalgię, uczuciowość bliską rozrzewnieniu. jest bardzo dźwięczny i rytmiczny. a ostatnia zwrotka, to wcale nie tłumaczenie się z potrzeby serca, tylko głośne powiedzenie sobie, że uporałem się z przeszłością... ale, jak każdy człowiek, mam serce.

za to serce, które podyktowało piękny, romantyczny obraz, kłaniam się z uznaniem,

in-humility.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


no tak, 'Dom' na Lisiej :), pamiętam, czytałem :). to miała być ballada, ale chyba trochę przesadziłem, szczególnie w warstwie słownej :). będę wdzięczny za wskazanie miejsc, które Twoim zdaniem należałoby dopracować. ciągle myślę nad wylataniem, ponieważ to ballada, więc słownictwo gwarowe, a nawet archaiczne, z założenia dopuszczalne, a nawet wskazane, jednak domyślam się, że nieco odpycha Czytelników :).
dziękuję za pochwałę i wiarę w moje możliwości :))).
pozdrawiam i do poczytania :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


niepotrzebna skromność, Kaliope :), bo jeśli nie Ty, to kto? :) cieszę się z takiego odbioru, cieszę się, że są Czytelnicy, do których coś takiego trafia i przemawia :)
dziękuję serdecznie, kłaniam się, pozdrawiam
i do poczytania :)
Opublikowano

[quote]
niepotrzebna skromność, Kaliope :), bo jeśli nie Ty, to kto? :) cieszę się z takiego odbioru, cieszę się, że są Czytelnicy, do których coś takiego trafia i przemawia :)
dziękuję serdecznie, kłaniam się, pozdrawiam
i do poczytania :)



skromność jest potrzebna. takie mam o sobie przekonanie. ale dziękuję :) Twoje słowa są dla mnie motywacją. no, zmykam - już mnie tu za dużo :)

kłaniam się,
in-humility.

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

Podoba mi się ta opowieść, dom z duszą, wciąż tętniący życiem; z drugiej strony myślę, że dałoby się wykroić z tego wiersza materiał na kilka innych; lepiej czasem napisać mniej, ale zachować przy tym porządek; nie miej mi za złe tej uwagi, ja tylko chciałem coś zasugerować. Plus za klimacik :)

Ciepło pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Okiem ciemnym, zamglonym – mierzę granice Namiętnie lecę – zachwycony tajemnicą Lecz pocałunków w słowa nie zmienię, nie przeliczę Moja najdroższa Tęsknico   Śladem Twoim, z grzechem, z jękiem, z rozpaczą Przez westchnienia, w głąb najgłębszych czeluści Tam, gdzie tylko serca zranione zobaczą To co boli, co dusi   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Zawiedziony zawrócę, bo zbyt wiele, za dużo Serc ludzkich złudnie wabi mnie i nęci Choć nic, a nic w rachunku nie służą A dusza ich dotykiem w dal nie odleci   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny   Rachuję więc z pogardą – kochającą Ciebie I liczę myśli w nicość próżno spadające Choć ledwo w nich widzę – zakochanego siebie To słyszę, jak serca w samotności konające   I znów muszę uciekać, rankiem obudzić I tęsknić, żale urojone w sobie studzić I czuwać poroniony w próżnym zadumaniu W blasku księżyca – w zakochaniu   Szmaragdy, brylanty, złoto, Ty To tylko marzenia, niespełnione sny
    • @karenka to taka próba pracy nad warsztatem ;) dziękuję za komentarz @Berenika97pracuję nad Echo ;) @Leszek Piotr Laskowski @Poet Ka @violetta @.KOBIETA. Dziękuję Wam!
    • ...myto...   ..cóż winien jestem tobie ja człowiek szary eminencja pośród słów    powiedz język mój stary niewidzialny próg    kracze dziko skacze okruch chleba dziobie kruk    spłać swe myto nim opróżnisz złoty róg    prawdy złogi gardeł wnyk głuchyś ślepcze jam serwuję ci na tacy niemy duszy krzyk..   chytrylis - 2026r. „Gdy ci na górze milkną w obłudzie, niemym krzykiem przemawiają prości ludzie.”   chytrylis
    • Kobiecy głos zamknięty w klatce Klatka z gałązek rudej jarzębiny  Miesza powietrze z dźwiękami lasu Las przystrojony w letnie koniczyny   Skończone słowa, nieskończony żal Że w ramionach wiatru znika twoja pieśń  Wszystkie słońca w kwiatach  Z uśmiechami głaszczą mnie   Ku milczącym chmurom  Rumianych aniołów Płaczę bo mi tęskno  Do śpiewnych ogrodów    Ogrodów radości i ciepłoty rąk Uciekłaś po cichu, droga samotności  Zostawiając tylko Ten horyzont łąk      
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      dziękuję...Tak, trudno trafić na swoją duszę...prawda? :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...