Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

może zawsze wiedziałam
ze przyjdziesz
by oddzielić
skórę od ciała
ciało od kości

może zawsze wiedziałam
że nie powinnam
nosić snów na rękach
tak łatwo
rozbić je
o kamienie

moze zawsze wiedziałam
że zaufać
znaczy zginąć
w objęciach żelaznych
kleszczy
dusić sie powietrzem

Opublikowano
CYTAT (Agnieszka_Gruszko @ Aug 13 2003, 04:29 PM)
może zawsze wiedziałam
ze przyjdziesz  by oddzielić  skórę od ciała  ciało od kości


Przyszedłem

CYTAT

może zawsze wiedziałam  że nie powinnam  nosić snów na rękach  tak łatwo  rozbić je  o kamienie


Nosiłem i Rozbiły się

CYTAT

moze zawsze wiedziałam  że zaufać  znaczy zginąć  w objęciach żelaznych  kleszczy
dusić sie powietrzem


Dzięki Bogu jeszcze się nie duszę – choć nie wiele brakuje

ale jednak w całości - auć!!!! - boli!!!!

Z Uklonem

Drucker
Opublikowano
CYTAT (Mirosław Serocki @ Aug 13 2003, 10:13 PM)
Kiedy coś zepsujesz?
Te ciągłe pochwały już są nudne niesłychanie smile.gif
Pozdr.

Juz niedlugo, juz niedlugo,... smile.gif
Wielkimi krokami nadchodzi...

Mimo Wszystko Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
    • Słowa   nie znikamy, jesteśmy rozpuszczane  przez nasze TO czym jesteśmy niezmiernie przybywamy wodą przypływu  do nowych świeżych jeszcze dusz to nic że to koncepty, struktury  dobry schowek na znaczenie  take stado maleńkich dusz     Pozdrawiam
    • @Piotr Samborski    Podoba mi się. Zdecydowanie.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

         Ale mam dwie uwagi. Jedną techniczną, pytającą o konieczność długiego odstępu przed "W domu". Drugą zawierającą propozycję. W ostatnim zdaniu zmień dwa ostatnie przecinki na kropki. Z pewnością będzie dla Ciebie jasnym, w jakim celu.     Pozdrawiam serdecznie. Miłej Niedzieli. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...