Za tęczą

[Wiktor Kwieciński]

Sto kroków i skoków za tęczą,

co wieczór gwiazdy spadają kaskadą,
a waniliowy księżyc
obdarza uśmiechem właściwą część.

Sto kroków i skoków za tęczą,

wiatr podskakuje
od drzewa do drzewa,
ot, taki z niego
urwis niesforny.

Sto kroków i skoków za tęczą,

uparty karzeł
pada i wstaje,
zawzięcie próbując
oswoić jednorożca.

Sto kroków i skoków za tęczą,

trubadur brzdąka
na lutni drewnianej.
Płacze trubadur, płaczą słuchacze,
bo smutna to pieśń,
o krainie gdzie niemal
niczego nie brak.

Sto kroków i skoków za tęczą,

wszystko i wszyscy
ubolewają -
bo już nie wracasz.

[Baba_Izba]

Jak na wiersz, to bym miała chęć go troszkę skrócić. Jak na piosenkę, to się aż prosi o melodię i jest w sam raz na balladę z gitarą i ogniskiem. Serdecznie pozdrawiam, miłych Świąt!
- baba

[Sylwester_Lasota]

jakiś pomysł widać, jednak myślę, że można go jeszcze dopracować.
pozdrawiam i do poczytania :)

[Marek_Dziekan]

Życie nas nie rozpieszcza, jak widać. Dlaczego ja nigdy nie pomyślałem, że księżyc może być waniliowy, a przecież waniliowy bywa. Próbuję usłyszeć pieśń trubadura, o krainie, w której niczego nie brak nie rozumiejąc dlaczego owa pieśń jest smutna. Jesli płaczę to raczej dlatego, że żyję w krainie, w której dostrzegam pewne braki.