Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Drżą ręce,pot jest intensywny
zgrzyt zębów jest tak głośny,że aż dziwny
Głowa skryta,wypełniona obrazami
wzrok nogę wita,wzrok myli się z nogami

Ręce otulają głowę w paraliżującym uścisku
Pomiędzy palcami kłęby włosów wystają
Usta w grymasie bólu,ale bez pisku
Codziennie jałowi ludzie tak z łóżka wstają

Burzą swe mury,zbierają swe koncepcje
By wejść w świat ludzkiej natury,w światową impotencję
Cel od wieków ten sam - tu przeżyć trzeba
Bo są tacy ludzie co bliżej im do nieba

Są prości,zazdrośni życia nie znają
wtedy odczuwają biedę ,gdy się zastanawiają
Słońce otula twarze,lecz wiatr wieje w oczy
Kto jest kim to się okaże ,Kto znowu mnie zaskoczy?

Ruchy są powolne dzień za dniem taki sam
Ja stoję sobie obok i świat wasz badam
kolejne kroki budują pieniądz
Kolejne zwłoki ukazują niemoc

Co znowu mnie zaskoczy?Co zachwyci pytam się
Chce tylko życie przeżyć za życie oddam gniew

Opublikowano

Autor pewnie początkujący :), może wyrośnie :).
Mateuszu, w wierszu rzeczywiście jest wiele rzeczy do których można się przyczepić. tak dużo, że długo można by o nich pisać. Wspomnę więc tylko o interpunkcji, bo tak mnie jakoś poraziła :). zdecyduj czy używasz znaków interpunkcyjnych, czy nie. jeśli ich używasz, to konsekwentnie. przecinki powinny być we wszystkich miejscach, w których powinny być :). i jeszcze jedno. piszesz, stawiasz przecinek, a potem odstęp. ok? to samo dotyczy innych znaków :)
pozdrawiam i Radosnych Świąt Ci życzę :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Krąg życia.  Pomyśl czasami przez chwilę, gdy strach zagląda ci w oczy, Nie sądź, że jesteś herosem, co ponad losem kroczy. Życie nikogo nie omija, każdemu wyznacza swój czas, Bo jeden jest krąg istnienia, który prowadzi nas. Rodzisz się- jesteś skarbem długo wyczekiwanym, Najbardziej przez matkę i ojca na świecie kochanym. Prowadzili cię przez życie, bezbronne, małe dziecię, Chcąc uchylić ci nieba w tym niełatwym świecie. Ich miłość jest pierwszą drogą, którą podążasz przez lata.. A dziś spójrz, też jesteś rodzicem i dla swoich dzieci żyjesz. Ten sam blask wielkiej troski w swoich oczach kryjesz. Chcesz odsunąć od nich smutek, rozproszyć każdy cień, Oddajesz im swoje serce, swój czas i każdy dzień. Zerknij czasem na rodziców, których lata pochylają: Na matkę, której czas plecy ugina , na ojca, któremu kroki zwalniają. Kiedyś tak silni i hardzi, dziś sami wsparcia szukają, Oni nie proszą o cuda, lecz o obecność, gdy życie boli. To oni cię nieśli, gdy świat był zbyt ciężki dla twoich dłoni. Tak właśnie krąg życia się toczy, niezmienny od zarania lat. Dziecko, rodzic, dziadek i babcia, każdy sam przemierza ten świat. Przyjdzie jednak dzień, gdy staniesz w tym samym rzędzie, Gdy wiek odbierze ci siły i drżenie w dłoniach przybędzie. Nie bot ani robot ogrzeją cię w chłodzie samotności, Lecz ludzkie serce, które pamięta dar prawdziwej miłości. Bo nie algorytm daje życie, lecz rodziców oddanie i trud. To ich miłość jest ziarnem rzuconym w ziemię ludzkich dni, Z którego wyrasta człowiek, co kocha, pamięta i śni.To ona zamyka krąg życia i trwa, gdy wszystko inne przemija.  
    • @Whisper of loves rainFajnie zgrzyta i z sensem :)
    • @LessLove, dziękuję :)
    • @andrew Dziękuję. Być może właśnie dlatego próbujemy ten kod odczytać – bo każdy nosi w sobie jego fragment. Pozdrawiam serdecznie! :)
    • @Berenika97Powódź od nadmiaru wszystkiego. Toniemy wszyscy, każdy na swój sposób. Każdy  trochę inaczej, ale łatwo nie zauważyć, że woda ciągle się podnosi. Pozdrawiam serdecznie :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...