Reneizm

[Bronisław Jaśmin]

śnieg dorysowywał im ręce
smutne życiorysy
bo nawet kilka kropel przez nie zaproszone
nie odwiedzą je deszczem choćby bez wartości
nie przyjdą na wizytę nie zbiorą się w krąg

w reneistycznych powieściach
zaprzężone strony zastępują tłum
wertowana obecność zwarta w kilku palcach
wyceluje bliskość do otwartych okien

struny z deszczu - stronice od wiatru po próg
balansują i krążą od myśli do myśli
w słońcu kryją się cierpkie tchórzliwe paginy
odkryte odczytane przez najbliższą noc

człowiek w oknie na pięści siłuje się z czasem
i przygotuje morza już wkrótce wygnane
przez czas
do uciążliwej odprawy w powietrznej eskorcie

[Eunicee]

Witaj :-) nie jest to może wybitne dzieło, ale wiele z tego wiersz do mnie przemawia :-) - wycelowuje bliskość do otwartych okien - super :-)
pozdrawiam

[Nata_Kruk]

Tytuł coś sugeruje, ale ciężkawa ta treść, trudno mi spiąć całość.
Widzę pewne niespójności stylistyczne w pierszej części, co utrudnia czytanie.
Poza tym, strony (książki np.) mogą kryć się w słońcu, od słońca, mogłyby nawet być
cierpkie, ale tchórzliwe.? jakoś mi to określenie nie tak...
Dla mnie, mimo wszystko, to ucieczka od samotni w świat książek, albo jednej książki, wybranej.
I tak nie do końca jestem pewna, czy o to chodziło...
Zakończenie trochę patosowo wyszło.
Pozdrawiam... :)