O Janie

[Wiktor Kwieciński]

Na małej wiosce nieopodal Warszawy,
Dziesięć hektarów ziemi spadło na Jana
Po wypadku taty i wylewie mamy,
Którego na pogrzebie męża doznała

Przebywszy żałobę, Jan uznał, że trzeba
Zatroszczyć się o to, co mu pozostało
I wzniósł nawet głowę wysoko do nieba,
Krzycząc: "będziecie dumni, mamo i tato!"

Zaciągnął kredyt na ciągnik i nawozy,
Spał tylko gdy oczy nie dały pracować,
Lecz mimo starań nie zebrał żadnych plonów -
Przeciwną mu była Królewna Pogoda

Obejrzawszy zniszczenia, Jan się załamał;
Za wszelkie nieszczęścia obwiniał też Boga,
(Choć co niedzielę Ciało Chrystusa zjadał,
To jeszcze daleko mu było do Hioba).

Postanowił rzucić wszystko w cholerę,
Usiadł w fotelu i nigdy nie wstawał;
Wciąż płakał i myślał, jak źle mu na świecie -
Mijały tygodnie, miesiące i lata.

Aż zmarł Jan na siedząco, w brudzie i wszach,
Ach, jakże bardzo musiał czuć się spełnionym,
Gdy odchodził z wiedzą, że od kilku lat
Tylko narzekał, a niczego nie zrobił.

[cezary_dacyszyn]

O Franku , O Janie , O Piotrku .
O ... Boże !!!
Nie grzmisz ???

[Roklin]

Panie drogi, to dzieło obrało kierunek na poezję podczas procesu twórczego, ale chyba zgubiło drogę... To jest raczej rymowana proza, w dodatku brak miejsca na interpretację czytelnika. Lepiej pozostawić niedopowiedzenia, niż zbyt wiele odsłonić.
Do następnego :)