na wyciągnięcie

[Kraft_]

kiedy cię nie ma nawet wiatr
boli w zakamarkach drzew

bociany udają że wracają
w gniazda słońcem co ciepli na niby
świty wstydzą się rosy na kwiatach
bez koloru gubiąc płatki w suchości traw
słowa nabierają bełkotu w usta bez wyrazu
zimne jak łóżko zamienione w głaz

pszeniczne równiny nie kołyszą
rzek które nurtem wspak bez mostów
nie widzą drugiego brzegu nie ma
pustka jedynie zasłania
szum lasu echem
odbitym od sztukaterii pustych ścian
białych od czerni

jesteś

taka piękna bez makijażu patrzysz
na mnie w rozkwitłe zapachy ogrodu
podajesz klucz bez zbędnych dziurek
od klucza drzwi otwarte

wszystko wraca

[Baba_Izba]

Ciekawy wiersz, myślę, że lekkie przycięcie wyszłoby mu jednak na zdrowie (jak drzewom - prześwietlenie korony - wiosną).
Podoba mi się, to jak czytanie książki, czy oglądanie filmu od końca.
Odwrócenie kolejności obrazów, ale i kolejności doznań.
Serdecznie pozdrawiam
- baba

[Kraft_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)))

[Kraft_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

serdeczności również pozdrawiam :)))

[Anna_Para]

Proponuję troszkę prześwietlić, poprzycinać.
Niefortunne wydaje mi się "ciepli". Najprościej: "grzeje" i już.
Ale wiem, że nie poprawisz, więc tylko pochwalę, co jest.
Pozdrawiam,

Para:)