Odrodzenie

[Kaliope_X.]

choćby w mroku świecił wrogo
błyskiem zdradliwym się mienił
choćby twardą stąpał drogą
ranił stopy, z łez kamieni

pozbieranych w zaciemnionym
gąszczu krzywd, pogardy wszelkiej
odrodzi się przemienionym
i anioła godzien wielkiej

troski umiłowanej.

[Rihtik Stempelek]

któż to wrogo świeci
i mieni zdrady błyskiem
stąpając ku śmierci
drogą łez z blaskiem?

takiż aniołem godnym
wielkiej będzie troski
w miłowaniu nadobny,
czyżli wręcz boski...?!

(Zadziwiłaś mnie, niezmiernie... Może własnie się cieszysz...?)

[Kaliope_X.]

była to odpowiedź na słowa przeczytane tutaj, które mnie do refleksji skłoniły... z wielką wiarą w moc przemiany i wyjścia z najciemniejszego mroku... w stronę światła!


:-)

[Rihtik Stempelek]

Piękna jest wiara w moc przemiany, ale... Nie. Nie będę momusem. Wszystko już jasne. ;)

[Liryczny_Łobuz]

Napisane z pasją - a więc pięknie - i TU widać Muzę Poezji Epickiej - KaLIOPE
Plus za pasję!

Marek

[Kaliope_X.]

serdecznie dziękuję!

In-humility,
:-)