Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Przepowiednia

Pinkwinder
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Pinkwinder

Pinkwinder

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

O, ty, co w lśniącej zbroi
I z kopią het, na wroga
Co wieczność sobie roisz
U boku Pana Boga
W nagrodę za te trupy
Za sług swych poświęcenie
(I za bogate łupy)
Otrzymać chcesz zbawienie
O kresie myśl Rolanda
Rolandzie, póki żyjesz
Bo honorowa granda
Z honorem cię zabije
Choć Bóg wiernemu słudze
I śmierć da, kiedy trzeba
Szafując życiem cudzym
Nie zasmakujesz nieba

I ty, co grozę święcisz
I pragniesz wciąż terroru
I pieniądz cię nie nęci
I dziewki, i honory
Co kraj swój pragniesz zbawić
Morderstwem, strachem, postem
W błękitnej krwi się pławisz
I depczesz ludzi prostych
Co tysiąc żyć zabierasz
Podpisem na papierze
O losie Robespierra
Pomyśl, o Robespierrze
Kto raz wzniósł las gilotyn
Ten nie uniknie kata
Zdobędzie swą Golgotę
I zejdzie z tego świata

I ty, co w płaszczu szarym
Choć pławisz się w honorach
Pod zadem koń jest kary
Za karkiem zbrojna sfora
Co gotów jesteś z dumą
I rany znieść, i blizny
I wściekłych armat rumor
Dla chwały swej Ojczyzny
Choć dziś niezwyciężony
Gnasz naprzód, jak pies gończy
Gdyś jest Napoleonem
Jak Napoleon skończysz
Samotny, na wygnaniu
Gdy wszystko już utracił
Przez krewnych opluwany
Otruty przez przyjaciół

I ty, co z boku judzisz
I siejesz zakłamanie
Daremnie też się trudzisz
Minie twe panowanie
Fałszywą dajesz wolność
I czeki bez pokrycia
Podstępem, świętą wojną
Rozgniatasz wrogie życia
Pamiętaj kres Lincolna
Subtelny mój Lincolnie
Gdy Ameryka wolna
Wynagrodziła hojnie
Tego, co jej darował
Miliony głodujących
Dotrzyma lufa słowa
I gierki twoje skończy

Tak mówi mi nieboskłon
I ziemia z bólu drżąca
Choć dziś moc mają boską
Nadejdzie dzień ich końca
Tak śpisz, jak pościeliłeś
Jak gotowałeś - jadasz
Coś warzył, to wypijesz
Jak rządzisz, tak upadasz

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszek Piotr Laskowski
      Jubionkowie.

      Przez Leszek Piotr Laskowski · Opublikowano

      "Jubionkowie"    W wiosce Jubionka Jubionkowie mieszkali: Jubionkowie duzi, Jubionkowie też mali.   Ci, co byli duzi, Jubionką zarządzali. Jubionkowie mali tych dużych się bali.   Każdymi wyborami dużych wybierali, Jubionkowie mali nie kandydowali.   Choć Jubionka mała, władzę dużą miała i o wszystkich Jubionków różnorako dbała.   Jubionkowie mali się nie skarżyli, w harmonii z dużymi zawsze zgodnie żyli.   Aż do tego czasu, kiedy dużych przybyło i jadła dla małych już nie wystarczyło.   Głodowali mali bez skarżenia większego, pracowali więcej dla pospólstwa dużego.   Do harówki przywykli i nie narzekali, mniejsi się rodzili, młodsi umierali.   Dużych przybywało w obfitości bogactwa, wymogów mieli więcej od małego bractwa.   Mali Jubionkowie od świtu do nocy w gonitwie umierali z głodu i niemocy.   Bogaci się śmiali swą wyższością wielką, dalej korzystali z bezlitosnością wszelką.   Aż dnia pewnego zapasy wyjedli, chcieli małych oskarżyć i tu się zawiedli.   Ostatni ich mały z głodu dawno padł – oddawał im wszystko, więc sam mało jadł.   Morał dużym jeden: jesteście bogatymi – nie pozwólcie biedniejszym chodzić głodnymi.   Leszek Piotr Laskowski
    • Berenika97
      List do niezwykłej kobiety

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Andrzej_Wojnowski   Urzekł mnie rytm narracji. To pięknie skonstruowane napięcie między marzeniem a rzeczywistością, między słowem a czynem. I to „nie wiem" napisane osobno, jak kropka postawiona nie na końcu zdania, lecz na końcu jakiegoś dłuższego życiowego rozdziału. Świetny wiersz!   Lecz skoro Pan „zdążyć nie może”, bo woli swe wiersze niż morze, niech Pan pamięta - niestety - że rym nie zastąpi kobiety.  
    • Alicja_Wysocka
      od początku

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97 Dziękuję Bereniko, kiedyś Ciebie zjem :)*
    • Berenika97
      od początku

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   Piękny zapis delikatności. Ależ mi się podoba to przejście od "chodzenia boso" po znaczeniach aż do zaskakującej puenty z lakierkami na oczach. To zestawienie bosej stopy (bosiutkiej :) )z twardym połyskiem elegancji w finale jest świetne! Śliczne! 
    • Alicja_Wysocka
      od początku

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Andrzej_Wojnowski Dziękuję Andrzeju za ładny literacki komentarz :) Są takie wiersze, od których świecą się oczy, albo do których.    Pozdrawiam :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...