Współczesny człowiek?

[Gość]

Szukam siebie pośrodku słów, pomiędzy wierszami życia
Zazdroszczę łzą które mogą tak po prostu
bólem wypłynąć ze mnie
Na ulicy z lustra ust sprzedawcy czytam szczerość
Znaleziony kawałek serca podpieram snami powiek
Z ciekawością zaglądam do gazet jutrzejszego dnia
Zasypiam z miesięcznym wyprzedzeniem
oglądając prognozę pogody
Dokąd odjeżdża pusty pociąg z dworca?
Na peronie pod kartonami zasypiają marzyciele
W budce telefonicznej echo
mojej ostatniej rozmowy z aniołem

[Patrycja Rosłoniec]

Popraw błędy. To tak na początek.

A wiersz... Nie trafia do mnie. Jak dla mnie zbyt patetyczny, wtórny... Łzym lustra, anioły... Eeeee...


Przykro mi, Pat.

[Jacek_P.]

Niestety, zgadzam się z Przedmówczynią. A "łzą" - chyba jednak jeszcze nie tak (widzę tam raczej "łzom"). Pozdrawiam
Ja.

[Messalin_Nagietka]

ja bym tytuł dał - człowiek przestępny - od roku w którym żeśmy się usadowili
MN

[Alicja Powroźnik]

tutaj nawet LSD by nie pomogło
apropo kometarza u Tery
tylko się nie gniewaj...;)

pozdrawiam

p.s.propozycja tytułu mojego przedmówcy interesujaca

[Witold Marek]

Jeśli już zmieniać tytuł - to na samo: "Współczesny".

"szukam siebie pośrodku słów, między wierszami życia
zazdroszczę łzom, które mogą tak po prostu wyciec
na ulicy ze sprzedawcy wyziera lustro
znaleziony kawałek serca podpieram snu powieką
z ciekawością zerkam w gazety dnia
zasypiam z miesięcznym wyprzedzeniem
szyfrując prognozę pogody
dokąd odjeżdża i dokąd pusty - pociąg?
na peronie pod kartonami zasypiają marzyciele
w budce telefonicznej echo mojej
ostatniej rozmowy z aniołem"

Potencjalnie nieźle, tylko nie rozumiem tego wersu o sprzedawcy. Pozdrawiam :)

[magda onuch]

podoba mi się wstęp...
to ciągłe szukanie siebie we współczesnym świecie, wydaje się niezwykle trudne, ale myślę, że pośród nadzieii można odnaleźć pewien sens i ład...zawsze i mimo wszystko, na przekór otoczeniu

pozdrawiam,
Magda