Zagęszczenie

[Bronisław Jaśmin]

ustawiam się w peerelowskiej kolejce wśród świętych po piwo.
niebo - ogromna przestrzeń zamknięta na niepozorne głoski,
uśliniane przez język, czai się jak wilczur na łatwą ofiarę.

zwyczajny dzień zaczyna się od ścian i chleba.
moje ciało to taka przychodnia dla obcych. - odpowie mi
kobieta, nim stanie się żoną. wolność wymaga samodzielnego noszenia powietrza

na plecach, jak krzywa wieża w Pizie, tym bardziej załadowanych odłożoną dobą,
by można było więcej zachować oddechów. piżamę dopadowuję do świecących gwiazd.
wszytko buduje się nad rozpiętością włosów, a potem obsuwa się ciało.
dusza wtedy nie zgłasza się po odszkodowanie, wszystkie składki ostatecznie

starczają na wieczność. pewnie panienka z kosą musi być żywa dla narodzin,
bo gdyby była martwa, to nie ruszyłaby się, i nie przyszła
z wizytą na ostatnią kawę. Opatrzność nie będzie nigdy miała dosyć
nieskończonych galerii woskowanych figur, które ciekną od szczęścia.