ku pokrzepieniu

[herad]

kiedy leżysz jak odwłok odcięty od świata
skazany na niebyt i zapomnienie
licząc pod ścianą kamienie swych kości
i bóle krzyżowe
choć tak miękka pościel
wtem -
nic tak nie prostuje kręgosłupa jak prosta jasna myśl*
co piorunem razi o północy pustynię twego ciała
żaden ketonal, naproxen emo ani końska maść
choć ożywcze moce mają
takich cudów nie dają

dookoła ciemność - a ona świeci
jak pochodnia na wietrze rozjaśnia zwoje
twojego mózgu i ścieżką jasną biec zaczyna
przez labirynt nerwów
tak prosta - a jakże odkrywcza myśl jedna
jedyna
że nadal nic nie możesz poza palcem w bucie
pokiwać sobie tak by nikt nie widział
jeśli nawet zatrzymasz wahadło zegara
co głośno dyktuje twoje tak i nie
za oknem nadal świat będzie huczał
głuchy na twoje pięści lub dłoni marazm

nagle czujesz
jak pręży się twój kręgosłup
pośród zapachu 'kaszmirowy dotyk'
płynu do płukania
jak wstają resztki włosów na głowie
i prostuje się jeszcze jakaś część ciała

teraz możesz do świtu zapadły w błogostan
rozkoszować się - wcale nie tą myślą jedną
ale świadomością - że masz mocny kościec
że coś ci zagrało i że już bardziej
włosy ci nie zrzedną

[Tramp]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

chodzi o "tę" część ciała?
w zależności, o której części mowa, treść wiersza zmienia oblicze

[M._Krzywak]

Rozkoszny kocopołek.

[Wanda Szczypiorska]

Naprawdę pokrzepił, chociażem kobieta i nic mi się nie prostuje oprócz kręgosłupa. To krzepi ironia i ten lekki, prześmiewczy ton.

[Bernadetta1]

przegadany bardzo;)