****

[adam hoff]

szukając przyczyny
w końcu zawsze tu trafisz
za stół pusty i drwiący
na wieczernik z opowieścią cieńszą od włosa
gdy już słowa potracą głowy
i gesty zawrócą w pół drogi
odnajdzie cię zapach pierwszych jabłek
pies goniący sen
na długość łańcucha

[Piotr_Płoszaj]

Przypomina się Rybicki... To chyba przez psy goniące sen na odległość łańcucha... Ciekawy wiersz, subtelny przekaz bez wydziwnień, przesadyzmu. Odczuwa się to, co wypływa z tekstu. Fajnie się czytało,
serdeczności, Piotrek

[ROMAN_RIOWIL]

Tak świetny tekst urzekający klimatem, z niebanalnymi przenośniami a " pies goniący sen na długosć łańcucha " naprawdę znakomita. Co do Rybickiego, nie widzę go w tym wierszu w żadnym momencie. Pozdrawiam

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie znam Rybickiego...
Dzięki za odczucia.

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki.
Pozdrawiam.

[Piotr_Płoszaj]

Nie no, tekst jak najbardziej jest twój, a nawet twójszy, najtwójsiejszy ;) się podoba, a Rybicki tak jakoś czytając się przypomina - chyba przez te zacne, oniryczne psy. Tekst subtelny z bolesną prawdą zasiedzenia za stół pusty i drwiący z opowieścią cieńszą od włosa. Czego chcieć więcej? :)
Serdeczności, Piotrek

[Gość]

Zwykła proza wukuta w kamieniu młotem w forme wiersza.

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Domyślam się, że pan z reklamacją dotyczącą paprykarzu...
;)

[Gość]

Nie chodzi o jakiś tam paprykarz. Może głupi jestem ale tutaj większość pisze prozę i poezją to nazywa. Ja wychowałem się na poezji starych mistrzów być może dlatego tak to widzę.

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Po starych mistrzach, było jeszcze paru mistrzów młodszych, czego pan nie był już łaskaw zauważyć...

[Leszek_Nord]

Z każdym następnym wersem buduje się bardziej oniryczny obraz, aż bierze ciekawość, co by się działo dalej... Pozdrawiam. Leszek

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Za sprawą łańcucha, ciekawość niezaspokojona...
:)
Dzięki.

[dawniejbezet]

Gdy 'ogród' zostaje sadem... wszystko się upraszcza; w zgrzyt, pustkę, rozczarowanie, w końcu nawet w cynizm. Broń ironii jest dwusieczna; widzę tu podmiot "w pół drogi", ale on nie chce (jak Nike) się wahać...
Ładny kawałek wiersza.
Pozdrawiam
PS.To kolejny Pana wiersz, który sprawia na mnie wrażenie widzenia przez weneckie lustro; proszę jednak pamiętać, że to takżejest pewein rodzaj odbicia, najlepiej widać przez okno.

[adam hoff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, sad jest ogrodem na ludzką skalę...
Cały wierszyk, to notatki z czytania pańskiego "kwietnia" i wypowiedzianych na jego temat słów...
W pewnym sensie, jest pan bardzo "męczącym" twórcą :)

[dawniejbezet]

o! Dziękuję za komplement - miód na próżne serce starca...

[jacekdudek]

w końcu zawsze tu trafisz...krótki ten łańcuch