Moje ciało to wygaszacz życia

[Bronisław Jaśmin]

moje ciało to wygaszacz dla życia - podobny na ekranach

na wyjście jest uroczystość odznaczania medalami ze źrenic
przypadkowe szyjki z noszonych neuronów
w domach te po mnie - połyskliwe chowają do szufladek w czaszce
wracam do siebie pod prąd do godzin ślepota chroni czas przed obtarciami

oszczędza nam zachodu w budowaniu linii wysokiego napięcia
porażającego niebo kończyny oddaję wymiarowi zamieniam na odczuwanie
zalepiania sylwetki gęstą i gumową konsystencją długości i jej sióstr

nastaje zacieśnianie otwartych drzwi ściśniętym kciukiem dostosowującym je do świata
zbieram po sobie ciało pożyczone przez wczoraj by bawiło się kośćmi wtykając za jutro
w niebo obfite we spadanie i śmiałe próby wbijania chorągiewek na miejscu domniemanych szczytów

czas spędza we krwi sezon myśliwski lub urlop
osadzony w więzieniu wybija zęby kratami - to nogi i ręce
ku zaskoczeniu że słońce okazało się wyjściem z tunelu choć wydrążył go w sobie

[Lübow]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bronek, nie, po stokroć nie... wydrążyłeś we mnie wierszem-prozą tunel apatii jeno... Pozdrawiam :)