Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

rwę słowa
na strzępy słów
skończył się termin ważności
miłości
jeszcze do mnie mów
przerwa za mało niesie wrażeń
a sny kamienne przygniatają
jasno i rzewnie
biało i biało
cicho
jednostajnie

Przeklinam poezją
bo nie kocham już nocą
choć tak pragnę szeptać Ci słowa
z nikim już się nie spotkam
na nic drogi przebyte
nie ocali mnie
płacz
śmierć
i tęsknota

rwę słowa
na strzępy słów
nie płaczę nie wzdycham
słowami
choć rwę
to rwe nie mówi już
bo w strzępy był zszedł
socjalizm

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ja też przepraszam, ale się napisało bez koncepcji :)
Taki sobie tok myśli wieczorną, samotną porą...
Dziękuję za czas i pozdrowienia
Opublikowano

No dobra, skoro się upieracie przy koncepcyji to ją zdradzę: tzw. peel jest byłym komuszkiem i agentem. W czasach socjalizmu był jurny, bo ciągle w konspiracji. Dodatkowej adrenaliny dodawało nocne słuchanie rwe. Niestety, czas się skończył (ten zew i wewnetrzny) i tera nie pomaga mu nic- ani przerwy t., ani asnyki, ani jasne zorze Marii P. Jest zdruzgotany, a na dodatek rwe przestała nadawać... Ot i wsjo.
(nienawidzę sekcji, zwłok zwłaszcza ;))

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma   Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :) 
    • @Bożena De-Tre mi jeż przypomina żołnieża
    • @bazyl_prost -:) o głupiutkie i fajniutkie…jakoś tak się przyplątały a kochane przecież są.
    • Po raz pierwszy przygniotła mnie śmierć. Żadnych wulgaryzmów – jak Larkin, żadnego buntu. Siedzę z nią, patrzę w oczy - ciemniejsze od moich. Sprawdzam, co, w jakiej religii widzą umarli – światło pulsara, krążownik strażnicy nieba, cienie. Śmierć ma swój zaczyn, nie bierze się znikąd – czarne księstwo wypowiedziało wojnę białemu królestwu, wytoczono działa, powieszono zdrajców. Miasta piją, wznosząc toast za życie, chłopi słodzą sobie nawzajem cukrowym przecierem, kopią bitcoiny do północy – nikt z nich nie słyszał o egzystencjalizmie, każdy ma swoje miejsce na Wall Street obok poletka Pana Boga – powołanie do stanu duchownego. Obojętność świata jest stałą diabła w kosmosie – ilość cieni łamana na finansowy mianownik. Bóg struchlał w rękach bezbożników; umarł – od nagłej a niespodziewanej śmierci wybaw nas, Coinie. Możemy rozłożyć kredki dla cieni Hiroszimy, cieniować szkice Charlie Hebdo, przeglądać ukraiński czy rosyjski kościec na zdjęciach braci, synów. Żadnych wulgaryzmów, żadnego buntu…. Wyliczanki dzieci w bardzo drogich ubrankach na jeszcze droższych rautach: ecie pecie,  gdzie jedziecie? Ele mele. Na wesele. Dokąd?  
    • Brzęk wklejony w kryształy wódczanych toastów ponad podziałami, w jednej rodzinie donosów i zdrady.   Pod okiem wewnętrznej telewizji reglamentacja prawdy jak nawyk z kolejki po mięso.   Przy zastawionym stole – spółka komandytowa. W willi wśród głuszy, jesienią.   Życiorysy i ich numery określają ton zgody.   Targ.   A potem heblowany kloc, zwany stołem, okrągły i brązowy. Już wiosna.   W kolorowej telewizji przełom i podpisy – bezkrwawo, ale bez nas.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...