Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

ograniczenie do 60

Jacek_Suchowicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

szara wstążka przewija się coraz szybciej
nagle kierownica i fotel całkowicie zakleszczyły
ciepła strużka na policzku przywraca świadomość
ludzie bezradnie rozkładają ręce gdzieś dzwonią

już nic nie boli tylko on ze spokojem patrząc mówi

ten z przeciwka jeszcze się parę lat pomęczy
nie zapomni dwóch dymiących wraków
trwale skaleczył go twój wzrok
nie chciał
a przecież tylko skosił łuk

Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

Tytuł podpowiedział, o czym może być treść... znaki ograniczeń ważne, na drogach i nie tylko.
Treść jest jasna i taki chyba był zamiar. Środkowy wers dopowiada.. ten spokój "obserwatora"
można zachować chyba tylko.. po drugiej stronie..
Pozdrawiam Jacku... :)

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


akurat tutaj tak
dwa samochody przede mną miało miejsce zderzenie czołowe
facet umierał zakleszczony w samochodzie a pierwsza przyjechała pomoc drogowa - horror

a sprawca wyszedł potłuczony - jechał dostawczym

pozdrawiam
Czarna Wstążeczka

Czarna Wstążeczka

Opublikowano
Opublikowano

chcesz powiedzieć, że znalazłeś się w pewnej sytuacji, musiałeś koniecznie napisać o tym wiersz i nie uważasz, by można było napisać to inaczej? o te analogie mi idzie. bo ja bym chciała czytać poezję filozoficzną, wylatującą ponad poziomy, a nie suchy obrazek sytuacji, jakich pełno w mediach. Twój tekst powiela schemat. brakuje świeżości.

Dorota Wilk

Dorota Wilk

Opublikowano
Opublikowano

Nie traktowałabym tego jako błąd. Wydaje się mi, że teraz tak czułeś. Faktycznie z czasem nabiera się dla sprawy dystansu i innego spojrzenia. W moim przypadku trwało to pół roku... Zostało jednak wypowiedziane słowo PRZEPRASZAM... i mało i dużo....
Pozdrawiam raz jeszcze :)
Dorota

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Fauna bez flory

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Laura Alszer dlaczego ciemnowłose? żebym się pytała?
    • Leszczym
      Fauna bez flory

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @Laura Alszer :))
    • Poet Ka
      Dlaczego III

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Annna2    Myślę, że Dmowski nie meblował myślenia.    To polityczne przekłamanie - żywię głęboką nadzieję.   Dopiero dzisiaj meblują Dmowskim.   A wiersz?   Tchnie historiozoficzną erudycją.   Chapeau bas!
    • Leszczym
      Reperkusje

      Przez Leszczym · Opublikowano

      Klucz do sprawy tkwi w mniejszych reperkusjach. Gdyby nam zabrać lub ograniczyć liczne reperkusje byłoby dużo znośniej. W większym rozluźnieniu i w pięknym, rozpromienionym uśmiechu słuchałoby się po prostu interesujących solówek na perkusji. Sprawy by się swobodnie działy i lekko płynęły, a nie bez przerwy tąpały. Widzę pracę ku temu wielkim sensem pracy u podstaw. A ty?     Warszawa – Stegny, 20.05.2026r.    
    • EwelinaWawrzyniak
      Zdrowienie

      Przez EwelinaWawrzyniak · Opublikowano

      Otwieram oczy i patrzę na Ciebie, co w bieli Ty z ziemi dłońmi się wygrzebiesz. Twych oczu nie widać, ciemność z nich wylana.  Co palcem w szybę pukasz, krew na nim przelana.    Trupi widok w mej głowie się buntuje, jednak strachu już w ogóle nie czuję, bo na co dzień Cię mam i widzę w odbiciu.  Nawet po szklanki wina czerwonego wypiciu.    Cóż począć, gdy taka natura z tobą obrana, bezimiennie nazwa mi została nadana.  W samotności zgiełku, twój widok przyjazny. Mimo, że na czaszce twej wyraz grymaśny.    Czy odejść planujesz? Zostawić mnie samą? już porównuje Cię ze swoją nową mamą.  Matką choroby, której imię zakazane. Czy dobrze, że imię jej jest mi już znane?   Odchodzisz bez słowa - wyrokiem ciszy zostawiasz.  Samotnie porzucić mnie w ciemności postanawiasz.  Jak przywyknąć do zdrowia, gdy choroba codziennością?  Obdarzysz mnie znowu swą bezlitosnością?   Teraz pukam w to lustro zniecierpliwiona myśl sama że Cię już nie ma, mnie pokona. Widzę swój nos i usta całkiem już suche. na policzku widzę powolną srebrzystą muchę.   Spojrzenie me cierpkie - wpatruje w nim Ciebie. Codzienność zabrała mi drugą część siebie.  Jestem w potrzebie, brakuje mi Ciebie.  Naprawdę, brakuje mi Ciebie

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...