Płonące niebo

[Bronisław Jaśmin]

Te śniegi zachodzą z rozbitą ulicą,
gdy od schorzałych latarń ma umierać światło.
Miejskie głowy okręgiem skoczyły na piwo,
będą drapać podbródek odjęty od świata.

Obślizgły język nieba pójdę poharatać,
by stała się dla mroku rozmaita jasność.

Kolejno odpadając ze mnie jak naskórek,
życie będzie się zrastać z pierwszą, lepszą szybą;
Tyle warte, co zgniły wśród murów stosunek.
Porwany w wiatr próbuję usidlać przestrzenie,
podane pod dłoń suchą, by mogła je ciągnąć,
prowadzać jak na smyczy kundla z głodnym cieniem.
Czas za mną usiłował już z wieku mnie ściągnąć.

Ja jestem w jednym ciele z życiem rozłożony
na las zdrewniałych pojęć, sprężony w aniony.

Choć nie mam scyzoryka odskrobuję niebo,
w jedynym punkcie swobodnych upadań.
Pustynia się wydaje siostrą, moją krewną,
gdy wątłym słupem siebie krajobrazem władam.

Podając na pośladkach ślad po setkach z pewną,
wybucham w zagęszczeniu ledwie kilku tkanek,
na pryzmat tylu zdarzeń, obrazów i planet.

I życie tak jak kurwę na wyrze odkładam.

[johnny demonic]

I to niedorozwoj smiesz nazywac plonacym niebem? Skad ty jestes palancie czlowieczku?!?!?!?!?!,!

[Bronisław Jaśmin]

Popraw najpierw błędy językowe i wszelkie ułomności w zakresie tej poprawności w komentarzu, a wtedy porozmawiamy inaczej. Niestety gniotopisarz ceni tylko gnioty, a nie teksty warte sporej uwagi. Ty tak się nie rozkręcaj, bo może być zaraz ban. Chyba nawet nie czytałeś regulaminu, więc nie wiesz tak na prawdę do czego te forum ma służyć.

[Kolos94]

Metaforycznie mistrzostwo, ale co do formy, to patrząc na układ wersów, myślałem sobie, że będzie więcej i dokładniej rymów, dlatego ich mała ilość mnie nieco zdegustowała. Niemniej co do treści, jak już napisałem - mistrzostwo. Pozdrawiam :)