Trzy kolory: czarny

[Bartosz_Cybula]

ujrzyj:
potężnymi chorągwiami
zabity - powiewam

niezauważany przemijam -
- swoją empiryczność zostawiam
wertykalnym nacięciem na ławce

jak asfaltowy płaskowyż
dręczony odumarciem
godzę się z odium
i antyszambruję

kofeinowy koszmar
nie pozwala zasnąć
a noc zniewalająca
nie zamierza odejść

ja nadal jak głupiec
z nadziei się budzę

[Bartosz_Cybula]

Chyba nie zasługuję już na Wasze komentarze. Przykro mi. Miłego pisania.

[Ona_Kot]

wolę prostszy język na poetyckie wyrażanie siebie

pozdrawiam

[Bartosz_Cybula]

Każdy lubi coś innego:).
Ten wiersz nabiera sensu dopiero po przeczytaniu wszystkich "Trzech kolorów".

Kocico moim zdaniem w tym wierszu nie ma nic trudnego, ale skoro tak uważasz to niech będzie :)
Pozdrawiam

[Ona_Kot]

nie powiedziałam, że tu jest coś trudnego
ale kojarzy mi się tylko z żonglerką słowną
popisem erudycji
niewiele ma wspólnego z czymś, co przemówiłoby do mnie

pozdrawiam

[Bartosz_Cybula]

Kocico, ależ ja się nie popisuję :)
Tak poprostu czuję treści zawarte w tym wierszu.

[guzik]

i po co takie popisywanie się słownictwem
wiersz zaciemnia tylko
i treści nie wzbogaca
pozdrawiam

[Izabella_Sendor]

Witam

Utwór dosyć sprawnie napisany na płaszczyźnie formalnej-dobrze poprowadzona wersyfikacja, zasadny podział na strofy, przyjrzystość ułatwia odbiór-technicznie jest dobrze,
jednak treść dla mnie raczej banalna,nie jestem fanatyczką, która hołduje mitowi, że każdy wiersz odkrywczym w całej jego strukturze powinien być, ale lektura tekstu raczej z niczym nowym, czy charakterystycznym mnie nie zetknęła.Co nie znaczy, że tekst w jakiś sposób nie jest sensowny, czy prawdziwy-ale w poezji chyba chodzi o coś jeszcze.

pozdrawiam

[Bartosz_Cybula]

do Pana Guzika - już wcześniej napisałem, że nie popisuję się słownictwem

Pani Izabello: także to pisałem już wcześniej, że aby zrozumieć ten tekst w pełni trzeba przeczytać pozostałe 'Trzy kolory'. Wtedy napewno spojrzy Pani z innej perspektywy na ten wiersz.

Dziękuję za komentarze i serdecznie pozdrawiam.

[Kuba Boryczka]

Bezkonceptualna próba językowej odkrywczości. Ten wiersz mi się nie podoba więcej niż bardzo. Myśl odautorska jest tak banalna, że sam autor musi wesprzeć ją na rusztowaniu dziwactw naukowych. Najbardziej oburzą się antyczni - brak tu proporcji, Mój Drogi. Chciałeś zrównoważyć zapędy mistyczno-cyrkowe, tożeś chlapnął sentymentalnie rozdzierający patos. Zaiste, mieszanka niesmaczna.