Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ten kto wznieca burzę, ten z pewnością gromy zbiera,
Jacuś myśli iż talent posiadł i do krytyki ma powołanie,
krytykując innych dzieła, poniekąd tym nosa zadziera,
ale i samozwańcowi krytykanctwa piórem się dostanie,

kiedy nie postrzega iż i jego talent jest też zgoła mierny,
ale jeżeli do pisania zacięcie ma, niech sobie gryzmoli,
może poskromi umysł ladaco, to i intelekt da Miłosierny,
jedni z talentem reinkarnują, on wzrasta innym powoli,

zatem przyjacielu z kółka wzajemnej poetów adoracji,
kiedy sensu słów nie pojmujesz, nie bierz się do krytyki,
poezja jak natchnionych muza, może być pełna wariacji,
więc wyzbądź się chęci krytykanctwa, a udoskonalaj liryki,

wszędzie znajdzie się dupek, więc nie pozuj usilnie na głupka,
powstrzymaj się od wrzucania kamyków do ogródka cudzego,
skupienie na dzieła swe miej, nie staraj się uchodzić za dupka,
ja nie włażę za płot twej inteligencji i ty nie depcz tworu mego,

dlatego gdy nie czujesz się mocny, nikogo nie prowokuj do policzka,
bo są tacy, którzy nie przymykają oka, kiedy ktoś im rzuca rękawicę,
prowokacja to ciemny zaułek, a w nim często niebezpieczna uliczka,
toteż wybitny krytykancie dla ciebie widzę doskonałą milczenia ulicę.
10 październik 2011

Polityczna zakonnica.

Tym wierszem, politykę jak buraka na gnojne widły wsadzę,
winnych pisaniem swym dotknę i wrogów sobie nagromadzę,

tą fałszywą cnotkę ostrym piórem traktował będę, aż będzie obnażona,
ona zaś rozprawiczona broniąc się, może włóczyć po sądach urażona,

więc Panie, Ty racz uchować mnie od fałszywego przyjaciela,
lepiej wroga mi daj, bym przed sobą mógł mieć tego skur-la,

który mydląc oczy mi, chciałby publiczne stanowiska zajmować,
by nie mógł on ślizgając na dupie mojej się ich więcej nie piastować.

Rządu przedstawiciele dotacje do placówek publicznych ustanawiali,
i z pośród wszystkich, na więziennictwo najwyższą pulę przyznali,

mówiąc; żołnierzami i studentami już byliśmy, a tu może będziemy,
na wszelki wypadek, za pospolite przestępstwa wyroki zniwelujemy,

kruczkami i druczkami furtki poczynimy sobie w prawie,
machloje robiąc, przez nie pryśniemy oskarżonych ławie,

kapuchę przecież mamy, więc się wykupimy,
my prawo ustanawiamy, jakoś się wykręcimy.

I tworzą ci od rządzenia partyjne kliki w sejmie i wzajemne przymierza,
zapominają o co mają walczyć, władza jak soda do głowy im uderza,

nie warto tych przy korycie dociekać postępowania przyczyny,
i nie prosić też, by podniósł kamień i rzucił kto jest bez winy,

gdy świni pluć w ślepia, ona powie, że deszcz idzie,
tak samo i ci, grabiąc do siebie, zapomnieli o wstydzie,

tłumnie do stolicy zewsząd zwalili cugiem bez większej wygody,
szybko postanowili nachapać się, korzystając z rządów swobody,

gdy cicho i skromnie wyruszali rządy sprawować kochany ludzie,
magia!? Na swe zadupia dwornie wracają, zapomnij o cudzie.

O politykach swój pamflet na tym zakończę,
w innych, powiązania i zależności połączę,

byś zrozumieć mógł przyczyny istniejącej rozpierduchy,
bo dziennikarze słodzą politykom, rządowe kłamczuchy,

chociaż nie mam dowodów, ale prawda sama jak szydło z wora wyziera,
może i mój wiersz posłuży do politycznej walki, dla Ondraszka Leppera,

on jak i ja za głośne brzechanie w mamrze możemy społem wylądować,
współwięźniów wielbienia Boga nauczę, on nową partię będzie budować,

widokiem i w demokracji nie zawsze można korzystać z wolności słowa,
więc baczyć trzeba co ślina na język przynosi, gdy w pasji gorąca głowa,

cnót pozbawiona polityka, walczy niczym orleańska dziewica,
habitem powagi okryta, daje komu chce i braniem się zachwyca.

Załamani ludziska, w beznadzieję spowici cali,
do dupy to, gdy żeście ich do władz sami wybrali,

polityka to największa burdel mama i traktuje ludzi jak klienta z góry,
a parający się nią, to najstarszego zawodu świata „Koryntu córy”,

ja zaś celibat przyjąłem i nie mam zamiaru jej tykać,
kiły politycznej nie złapać i wyborczego członka unikać,

bo bardzo łatwo jest zarazić się rzeżączką,
pomagając wspiąć się jej, służąc swą rączką,

już nieraz, by wybrać ich, oni wam Polskie na tacy złotej obiecywali,
gdy do koryta dorywali się, rolując was, o obietnicach zapominali,

wy zaś przeklinając ich, dusicie się w bezsilności swoją głupotą,
i ponownie innych wybierzecie, notorycznym okazując się idiotą.

Zobaczcie, iż nie w rządzie, a godna nie jednego pochlebcy jej rola,
dobra, śliczna i zmyślna, Olka Kwaśniewskiego, prezydentowa Jola,

ale wy zawsze wolicie chłopa wybierać, bo kobieta jest niby słaba,
myślicie, iż do rządów tylko jaja potrzebne są, a tego nie ma baba.

Przez długie laty byłem przez pracodawców swych wykorzystywany,
i nic nie zmieniało się, choć następowały polityczne rządów zmiany,

zatem Boże nasz Miły, przyjmij ten cały bajzel w swe sprawiedliwe ręce,
za to katolik postawi Ci dupną gromnicę, a ja pokłony złożę w podzięce.
2001rok

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • są noce których nie pamiętam ale ciągle gdzieś we mnie czuwają tęsknota jest w raju nam zostały miejsca pełne słów ale czy jeszcze coś łączy ślad z życiem albo miłość ze szczęściem mam wrażenie że dziś wszystko znajdujemy na śmietniku wyobraźni chociaż spotykają mnie noce z których patrzę na księżyc i wybieram  pomiędzy zegarem a wahadłem bić - czy odbić się bywać czy zapewniać milczenie to przemijanie czy wahanie
    • @Berenika97 Chyba każdemu zdarzyło się rozpaść w obliczu niesprawiedliwości świata...to łatwo może pochłonąć. Ciekawy temat wiersza. Pozdrawiam
    • @Nata_Kruk Ona, znaczy ta dróżka, jest tam stale, do dzisiaj :)    Dobranoc - gwiazdki na noc  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                      @Andrzej P. Zajączkowski,  @Rafael Marius   dziękuję :)                                   
    • Nie jestem pewien, czy ona nadal tutaj mieszka, a więc przy każdej okazji kiedy muszę tędy przechodzić towarzyszy mi cichy strach przed jej spotkaniem, przed spojrzeniem jej oczu, albo może głównie przed odbiciem się w jej źrenicach. Nie ma w tym też wiele z patetyzmu - od jakiegoś czasu męczą mnie ataki kołatania serca, a boję się, że minięcie jej na chodniku w optymistycznym scenariuszu odebrałoby mi przytomność, a w gorszym, autentycznie zaszkodziło mojemu zdrowiu (w najoptymistyczniejszym - zabiło). Z racji tego, od miesiąca dawkuję leki przeciwkrzepliwe, a w maju mam ustalony termin ablacji. Ablacja. Lekarz tłumaczył mi - jest to zabieg, w którym pacjentowi wprowadza się do tętnicy specjalne urządzenie, wędruje nim aż do serca, a w sercu małymi impulsami pobudza się kolejne fragmenty przedsionków. W momencie, kiedy któryś fragment, sprowokowany impulsem, wywoła migotania, taki fragment bezlitośnie się zabija, na przykład wymrażając go ciekłym azotem. Pacjent w trakcie całej operacji zachowuje pełną przytomność. Uznałem, że jest w tym coś okropnie poetyckiego, to rozrzedzanie krwi, wkłuwanie się w tętnicę (udową!), wędrówka do serca, wymrażanie wadliwego serca. Lekarstwem jest zabicie feralnego fragmentu, wymrożenie go, aż martwe zostawi jedynie nieaktywną bliznę pośrodku zdrowo działającej tkanki. Czy w tym nie ma chociaż jednego wiersza? Jest. Myślę, że jest ich cały tomik - dlatego tak smuci mnie, że nie jestem ich w stanie napisać. Po zabiegu przeznaczony jest czas na obserwację, a więc może w ciągu tych paru dni spędzonych na szpitalnym łóżku znajdę czas, żeby to wszystko ubrać w słowa. Zapamiętam tam dodać, że robię to dla niej, że z naprawionym sercem, pierwsze co zrobię, to pójdę na jej ulicę, a ona, w pięknym majowym słońcu, przejdzie na drugą stronę ulicy.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...