Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Życie

Judyta Paulina
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Judyta Paulina

Judyta Paulina

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Życie jest krótkie jak kropla deszczu,
spadająca z nieba w ciemną, tajemniczą noc.
Jest niezwykłe, lecz czy umiemy się nim nacieszyć?


Życie to pasmo sukcesów i niepowodzeń,
dotykających każdego z nas,
to wędrówka,
której celem jest przekroczenie progu raju.

Nasze zycie bywa trudne, wręcz niesprawiedliwe,
lecz cóż znaczą dla Nas bogactwa tego świata,
gdy doskwiera nam choroba i cierpienie.

Kim zatem jesteśmy my sami?
Czyzby jedną z miliardów kropel oceanu?
Nikt z nas nie żyje dwa razy,
to jednorazowy dar.
Zależy tylko od nas jak go wykorzystamy.

Pamietajmy jednak,
że każdy ma swoje miejsce w historii świata,
lecz tylko my decydujemy,
czy i jak inni nas zapamietają.

JacekSojan

JacekSojan

Opublikowano
Opublikowano

do Raju wchodzi się podobno przez ciasną bramę - no chyba że się jest Talibem, to tę bramę wysadza się w powietrze wraz z dziesiątkami niewiernych...

wiersz na nutę pedagogicznego struwania, bo oczywistości o znikomości naszego tu bytowania na ziemi można ubierać w różne obrazki - ten obrazek przypomina szkolną katechetkę...


a mi przypomina się Herbert: "nie poświęcajcie się dla morału"

wiersz ten to przykład, że nie wystarczają dobre chęci, pobożne życzenia i ideały - trzeba jeszcze umieć zainteresować własną wizją i znależć dla niej w miarę trafne słowa i w miarę atrakcyjny sztafaż...

J.S

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      W Weronie...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Marek.zak1
      Ministerstwo Dziwnych Kroków

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Poezja to życie
      Początek końca

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Mikerreq
      Bilans

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
    • Wiechu J. K.
      O zegarach

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Gra-Budzi-ka Wagary to była przygoda, a zegarek był cichym partnerem. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...