Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

poprzedniego lata zrobiłem remont mieszkania
pierścienie, puste usta, lampy
zaciśnięte krawatem czasu

obcasy przeznaczenia kaszlą w sypialni
powiedź to – szepnęłaś w poduszkę
fluorescencyjny teatr zamknięty w woli

gdy czułość jest dzika
tygrysy jedzą nam z dłoni
jak szatan przybrałaś formę pościeli

może przyniesiesz mi resztę swojej miłość
mimo że chłód wszedł w rozmowę
bądź mężczyzną a nie dla pieniędzy

przed świtem uciekają psy
w bezpiecznej łazience jest sedes, płytki i czysta prawda
światło nie było niczym nowy

próbowałem wyciągnąć asa jak Red Auerbach dla bostońskich Celtów
ale sny o pięknych listach przypominały zbieżność
jeśli wiesz co chcę powiedzieć

cyrk ma gniazdo w percepcji
igły są źródłem rozpadu
a lustra otacza zgniła woda

kiedy dotkniesz Nowego Jorku sen będzie wyreżyserowany

Opublikowano

to nie jest tekst na jedno czytanie
popełniłeś tutaj sporo szarad ale względnie do rozgryzienia
wrócę jeszcze do niego / puenta zgrabnie zamyka tekst pod kopułą wyobraźni /

taki smutny cyrk emocji w duchu dobrej woli peel przeżywa wg mnie /

t

Opublikowano

Nie wiem, czy z interpunkcją na pewno jest tu wszystko w porządku. Spostrzeżenia mam podobne do Tomka, dużo przeróżnych słów, a główna myśl gdzieś ucieka. " obcasy przeznaczenia kaszlą w sypialni " - nie rób mi tego więcej ;) Pisz, ja będę Cię czytał, ten wiersz jest słaby, ale twoja poezja jest mi bliska i zawsze z ciekawością tu zaglądam.
pozdrawiam

Opublikowano

Tytuł, który mi tutaj bardzo pasuje, może być usprawiedliwieniem na te słowne szarady.
I i V strofka, rzeczy tam wymienione muszą być bardzo ważne dla podmiotu,
ale czytelnik może się troszkę pogubić. Pewnie niesłusznie, ale czytam początek...
... poprzednie lato zaciśnięte krawatem czasu...
Mijam... "obcasy przeznaczenia kaszlą w sypialni...nie rozumiem tego i przymykam oko na V
Ale od... powiedz to... podoba mi się, to takie rdzeń tego wiersza, choć w tle delikatnie snuje się kilka ??? Rafał, przepraszam za taką wybiórczość... zasiedziałam się, pora na mnie.!
Pozdrawiam i dobranoc... :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


przeżywanie to taka nieodłączna część istnienia
a jestem świeżo po Superpucharze Hiszpanii gdzie moja Barca jest wciąż lepsza od królewskich z Madrytu
i poezja przynajmniej do pobudki jest mało istotna;)
dzięki za komentarz
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


interpunkcja to wciąż moja zepsuta pięta, i średni mam na nią wpływ;)
główna myśl jest w tytule, ale jeśli gdzieś ucieka to być może jednak kopuluje z "przeróżnymi" słowami
nie robię czegokolwiek ku nikomu, poza sobą, a wiersze piszą po prostu
dzięki za komentarz
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


cały wiersz jest mi aż nad to bliski i nie wyszczególnię tu żadnej ze strof z która mógłbym iść do łóżka
no chyba że z wynikiem 3-2 dla Barcelony z Realem;)
dzięki za czas i czytanie
r
Opublikowano

"dotykasz absurdu który siedzi na rogu każdego mózgu"- piękny komentarz. za pozwoleniem ?podłączam się.
absurd w lekkich oparach, bo jedyne co się można doczepić to dwie literówki, nieważne.
"gdy czułość jest dzika
tygrysy jedzą nam z dłoni" - miodzio, aż chce się mruczeć...
"cyrk ma gniazdo w percepcji"- diamencik
"próbowałem wyciągnąć asa jak Red Auerbach dla bostońskich Celtów"
faceci w swojej konstrukcji liczą w związkach na proste, taktyczne, logiczne rozwiązania...życie w związku to taktyka utkana z emocji, kobiety w uczuciach nie są logiczne, dobry związek to nie drużyna NBA.. to życie na huśtawce, na krawędzi, soczyste. fakt to musi być po obu stronach..
całość smaczna wielce, pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Arsis ponura, poruszająca wizja  niecodzienna rozbudowana metafora...
    • @Stukacz a dlaczego źle? inaczej:)
    • @Bożena De-Tre Wszystko możesz, Poetko - na przykład w jednym wersie uśmiercić i Boga i Nietzschego (obu po raz drugi).
    • Czekają. Stłoczone ciasno w zastygłej procesji, w urojonych widmach bezmiernej nocy. W pokoju. W tym pokoju stłoczone aż po brzegi. Wchodzą na ściany, na to drzewo wyrastające z podłogi. Stojąca w kącie plątanina martwych rur. Poskręcane gałęzie, odrosty. Żeliwne. Milczące artefakty...   Pełzną wysoko w swojej nieruchomej kreacji. Te zwidy rozczapierzone. Złapane w krótkim ujęciu. W milisekundowym błysku wypalającym oczy.   Są jedne na drugich. Obok siebie. Tuż obok. Bądź wyrastają z siebie bez jakiejkolwiek koncepcji, jakiegokolwiek sensu.   Ciasno. Bardzo ciasno…   Jak niezliczone polipy w jelicie. Zrakowaciałe. Całkowicie obce, nawet dla siebie samych. Całkowicie obce ciała rosnące w swojej i tak obcej egzystencji.   Mnożą się bez ustanku, wyrastając z siebie w nieskończonych powtórzeniach. W szmerze nieskończonego wzrostu...   Zasuszone widma. Kreatury pajęcze… Których odnóża… - Boże, jakże ich wiele!   Sięgają nimi, poprzez grzybnię pleśni, sufitu, jak nieba… Wspinają się. Wspinają, ku wielkiej mistyfikacji, ku tajemnicy największej.   Albowiem rozpościera się z wysoka coś, co jest niepodobne do niczego.   Co to takiego? Jakaś iluzja, deliryczna ekstaza…   Stając u stóp tego gigantycznego konstruktu podobnego do krzyża... - z kamienia, ze stali. z drewna…   Z żelbetonu poznaczonego brunatnymi plamami nuklearnej reakcji. Zmartwychwstania?   Być może samego Boga...   Słychać jeszcze echo. Pogłos pędzącego wiatru. Wtedy, co pędził w ogromnym huku totalnej anihilacji.   Tuż przede mną mur nieskończonego wzniosu. Rozpostarte ramiona (odnóża?) Rozwarte szeroko. Szeroko… - czegoś, co już dawno skonało, mimo że jest wieczne. mimo że żyje, pomimo ewidentnej śmierci.   Jakieś truchło. Zasuszone. W szacie pajęczej.   W powiewających płachtach. W czarnych od kurzu. Od pyłu. Od brudu zionących ciszą zatęchłych katakumb…   W przeciągu, w powiewie.   W półmroku…   Spogląda z wysoka wielookie oblicze. Czarne oczodoły w zdeformowanej czaszce.   I coś jeszcze.   Coś, co przeczy fizycznemu istnieniu.   Spod sufitu spada na mnie absolutna martwota, kiedy klęczę, kiedy leżę, kiedy pełzam jak wąż, jak dżdżownica, jak wielonoga skolopendra…   Co tu jest mną, a co kim innym? Albo czym?   Kto tu jest?   Mnoży się coraz więcej tej całej bezgranicznej iluzji, która we mnie. Która wszędzie…   Odchylam głowę do tyłu. Odchylam. Odchylam… … aż trzeszczą kręgi w szyi...   Wykrzywiając twarz w morderczym grymasie, w potęgującym się orgazmie trupiego rozkładu...   … moje oczy...   Te czarne otwory. Te czarne. Bezkreśnie czarne…   … jak noc lodowata…. jak noc…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-06-07)      
    • @hollow man

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...