nazwijcie to strumieniem

[Marek Hipnotyzer]

otwarta na pierwszej stronie książka
"Kompleks Portnoya"

przeszywa mnie dreszcz, niezbyt mocny
skończył się
zacząłem ostatnio cynicznie
bawić się z miłością
planuje zamiast płakać
zaciskam zęby, zamiast gryźć dywan

studium buntu przeciw rodzinie
Bogu, który nie wiadomo czy istnieje

zauważyłem podczas czytania
że ciągle jest jutro, że ciągle żyje jutrem
które potem ( to jutro ) rozmazuje się nagle
by niewyraźnie stać się "dzisiaj"
w którym znowu myślę o jutrze, czyli pojutrze

czternastolatek mówi:
Mamo, religia to opium dla mas.

ale jeśli tak
to czy człowiek nie jest tylko masą
mięsa i kości
i nie mam prawa pisać
płakać
stękać
czymś na kształt duszy
tworzyć coś na kształt życia

bywało, że wierzyłem
i cierpiałem
teraz nie wierzę i boję się

Chcę coś postanowić
mocno i stan... ( jakbym wygłaszał przemówienie)
ale okej - stanowczo

nie odpuszczę tego życia
będę je gryzł zębami jak miałem gryźć ten dywan
aż rozbolą mnie plecy i będę mógł
z czystym sumieniem położyć się w grób

przed minutą nie wiedziałem po co włączam komputer
zacząłem powolutku od kilku liter
a teraz się ciągnie , ciągnie
dlanikogonieciekawe
to moja licentia poetica
po co ma być ciekawe?
grunt by wysypać to z siebie
jak owies na tory ( Lepper? )

[Roman Bezet]

Ciąg? Raczej prze-ciąg, co wywiał co-nie-co i strzelił oknem na koniec (szkło? lepper? ranyboskie! ;)

Coś w tym kawałku Pan zapisał - ale: ani tak wiele, ani tak dogłębnie, ani nieciekawie, ani nie drażniąco. Taka lekko wystygła kawka pod-wieczorna. Szkoda - można coś z tego wykrzesać (skupienie: na najważniejszych fragmentach, np. wątek 14-sto latka, wypranie dosłowności narracji i coś tam jeszcze :). Tak to widzę, ale to Pana zapis i decyzja.
pzdr. bezet

[asher]

W każdym razie winszuję inspiracji.