Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

do brzozy

Ewa_Kos
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ela_Ale

Ela_Ale

Opublikowano
Opublikowano

Brzozie wolno wszystko. To jedno z moich ulubionych drzew. Jakoś nigdy z dumą mi się nie kojarzyło. Raczej - ze skromną wiejskością. Czyli - wieloma językami te rośliny mówią do ludzi. Ciekawe. Uściski. Elka.

Ewa_Kos

Ewa_Kos

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


cieszę się, że można użyć innego "wyrazu" i tak
sobie myślę, że każdy spełniałby swoją rolę.
Zastanowię się nad zmianą; narazie bardzo dziękuję:) E.K.
Emmka_Szlajfka

Emmka_Szlajfka

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



będzie, będzie dumna. (jeśli znajdzie dość sił). od niej samej zależy czy otrzepie kolana i się podniesie.
a co do bezpośredniego odniesienia- mam ogromną brzozę przed domem, czasem wichura nią bezlitośnie poniewiera, ale gdy wychodzi słońce- wraca dumnie gałązkami na swoje miejsce.
słońca życzę, pozdrawiam:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Moda na "wody"

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      Moda na "wody"     Ala z Uralu w wisiorze z koralu,   W końcu urlopu, chodzi w litoralu.   Z językiem na boku,   Bywa tam co roku,   Bo moczy swe stopy w  wyschłym Aralu.
    • Rinimod Ikcyżuk
      Nie ma mnie

      Przez Rinimod Ikcyżuk · Opublikowano

      @niolek Po przeczytaniu wiersz ten został ze mną na dłużej, mimo jego przykrej natury.   Pierwsza myśl, gdy je zauważam. Trzy to liczba nieparzysta, nie - ja, parzysta - one.   Pierwsze wersy od razu sygnalizują o tym specyficznym uczuciu dysonansu - kiedy interakcja społeczna w naszej głowie ulega analitycznej dekonstrukcji. Sama forma wiersza przekazuje tę nerwową energię gonitwy myśli, kiedy fizycznie jesteśmy częścią rozmowy, lecz chaos w naszej głowie nie pozwala nam się skupić. Wyskakujące gdzieniegdzie pytania oraz przypuszczenia podkreślają bitwę z własną percepcją. W tym samym momencie możemy się zastanawiać, czy dwie pozostałe osoby nas wykluczają intencjonalnie, czy może nawet nie są tego świadome? Dla nich to kolejna pogawędka, a dla nas to cały poemat w naszym wnętrzu.   Jeśli miałbym się czegoś przyczepić to detali gramatycznych - kiedy pojawiają się czasowniki w pierwszej osobie zapiszemy je z końcówką "ę" zamiast "e" np. "Chcę pokazać, że tu jestem, próbuję." Również zamieniłbym "tą", na "tę" w wersie "a widzę tą dwójkę ", ponieważ w piśmie, w bierniku poprawna forma to "tę". "Tą" w bierniku występuje bardziej w mowie potocznej.   Ogólnie ciekawy wiersz, w jakiś sposób do mnie dotarł i został ze mną na dłużej. Pozdrawiam :)    
    • hollow man
      białe noce

      Przez hollow man · Opublikowano

      świat był miejscem opartym na pewnych stałych   życie przypominało  ścierny papier czas utkany  pospolitym brakiem   aż letni blask pozbawił ich nocy   rwany sen jak tęskni za człowiekiem  drugi człowiek
    • Wiechu J. K.
      kwiecień 1940

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Robert Witold Gorzkowski Polski bohater! Mój dziadek ze strony mojej matuli był ułanem Pilsudkiego. Cześć i chwała bohaterom.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Rozłąka i nadzieja

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      @Poet Ka - @Berenika97 - uśmiechem wam dziękuję - 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...