Pierwsza miłość

[Nomen Nescio]

Moją pierwszą miłość niespełnioną
Spotkałem mając sześć lat w przedszkolu …

Była piękna! Błogosławiona!
Lecz troszkę schorowana
I wyniszczona . . .

Słyszałem Historię O niej
Z opowieści jej bliskich
Jak to Ją opluto i zbito,
Nie raz przez swoją rodzinę,

A nie raz przez nieczułych sąsiadów:
Okradnięta, wyszydzana i zgwałcona . . .

Pomimo tych przykrych chwil
Nie poddawała się.
Walczyła jak tylko potrafiła.
Nie odkładała walki o siebie
Na później…
I to w Niej kocham najbardziej.

Miałem wiele miłości:
Magdy, Moniki, Pauliny czy jakieś tam Kingi,

Ale ta?
Ta wraca zawsze do mnie
W mojej głowie!

Bez względu na to
Czy jest mi dobrze
Czy też i źle

Ta pomimo, że się nie odzywa słowami
Krzyczy do mnie pełną piersią,
Przeważnie dając mi polne kwiaty
I dając zakosztować wspaniałego ich zapachu.
Zabiera mnie nie raz na spacer do lasu,
Albo w góry czy nad rzeczkę.
Nawet zdarza się, że zabiera mnie w miejsca
Bardzo stare i zapomniane
Przez czas i historię.

Czekam tylko aż nadejdzie ten wielki dzień
Gdy uklęknę i wykrzyczę na cztery strony świata
Słowa nadające tempa memu sercu
Wyryte jak na orderze Virtuti Militari:

”KOCHAM CIĘ POLSKO!”

A Ona wtedy zapewne odpowie
W taki magiczny sposób, jak zawsze!
Że tylko ja należący do nielicznych
Potrafię zrozumieć jej Wielki Dar
Jakim jest to, że mogę żyć wolny…