-
Ostatnio w Warsztacie
-
hollow man 1 327
Oczy, oczy...
Głos i treść nadal może mamić.
Cieszy mnie Twoja nadzieja :)
Numer buta.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 60 odpowiedzi
- 1 181 wyświetleń
-
- 52 odpowiedzi
- 1 021 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 644 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 781 wyświetleń
-
- 30 odpowiedzi
- 715 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Wiechu J. K. · Opublikowano
Łamigłówka przeźroczysty zapach w bezwonnych przemyśleniach kształtuje chaos myślenia więc albo być może pustka to cisza w szumie istnienia a w perspektywie ważenia pozytyw versus negatyw wszystko jak było a jednak się zmienia -
Przez Proszalny · Opublikowano
Na opuszczonym wybrzeżu Spotkałem parę Ona była dla niego On dla niej Był Orfeuszem Była Eurydyką Uprowadzoną z piekieł W tym wymyślonym świecie Mity nie miały końca Rodziły z piasku Martwe pnie drzew Herosi robili z nich ławki Przy domu zakwitał bez Był także inny zapach Tak pachnieć mógł przebudzony las Wilgotne włosy kobiety siedzącej obok Żeby uwierzyć w cud Potrzebowali morza Przypływów odpływów Pływali po powierzchni Drobiazgów powszednich dni -
Przez Simon Tracy · Opublikowano
Na podjeździe do domu, zazwyczaj zarezerwowanym dla mojego auta, zastukotał dźwięk podkutych końskich kopyt, dało się słyszeć ostrą pracę, zmęczonych długim galopem chrap. Zapadła krótka, niespokojna cisza… rżenie osmańskiej, przysadzistej i gniadej klaczy, poniosło się w wieczorny mrok. Dawniej na wsi takiej jak ta, odezwałoby się ku niemu, panie koguta, ryk bydła czy kwik prosiąt. Teraz jedynie usidlone w metalowe kraty kojców lub przycupłe w zamarzniętych zaspach ogrodzeń psy, szczekały przeraźliwie, ujadały i wyły. Drżały już nie z zimna a trwogi. Podwinęły ogony między tylne łapy i przekrwionym wzrokiem, łypały lękliwie ku postaci ostatniego ducha dawnych dni. Klacz zatrzymała się, dumnie prężąc mocarną pierś. Wyciągnęła łeb naprzód, eksponując pięknie ułożoną i zaczesaną grzywę. Uprząż na jej głowie, zdobiła ją jak końską księżniczkę. Wysadzana była szafirowymi i rubinowymi guzami. Wędzidło i uzdy z najwyższej klasy skóry, przeszywane złotą i srebrną nicią. Turecka, krótka i wysoko osadzona kulbaka niczym tron monomacha. Uginała się wręcz od złota i kamieni. Perski czaprak pod jej ciężarem, szczelnie osadził się na bokach klaczy, zdobiąc grzbiet jak koronacyjny płaszcz. Jeździec musiał być doskonały w swym fachu lub ufać klaczy bardziej niż komukolwiek innemu. A to dlatego, że jechał bez wsparcia strzemion a popręk założony był luźno tak by nie zadawać zbędnego bólu zwierzęciu i pozostawić mu jak największą swobodę. Jeździec gładko przełożył nogę i opadł na niedawno odśnieżoną kostkę podjazdu. Poklepał wierną towarzyszkę i ruszył ku drzwiom domostwa. A był to nie zamek, nie pałac czy dwór szlachecki a zwykły nowoczesny dom. Piętrowy, z żółtą elewacją, dużymi oknami, dachówką na dachu i założoną nie tak dawno fotowoltaiką. W salonie i kuchni na parterze panował mrok, ale w mniejszym pokoju na piętrze paliło się światło nocnej lampki, ledwie rozjaśniające, grube, białe, okienne rolety. Jeździec stanął na progu, bacząc jeszcze widać na kolejny ruch. Odetchnął ciężko, pogardził przyciskiem dzwonka i zapukał donośnie. Światło momentalnie zgasło. Dało się słyszeć odgłos zamykanych drzwi i lekkie acz prędkie kroki na schodach. Szczęk zamków, naciśnięcie klamki i już mógł ją ujrzeć na powrót. A nie było ku temu sposobności przez lata. Stanęli naprzeciw siebie. Szczęść Ci Boże Mario Antonino w ten wieczór wigilijny. Jeślim nie gość w dom Twój, to i z pewnością nie Bóg a prędzej diabeł, lecz może w oczach Twych ciemnych, jeszcze ojciec marnotrawny a jeśli już nawet i nie on to może chociaż wędrowiec co prosi o gościnę i miskę strawy. A pamiętaj wędrowca przegnać z progu swego, to grzech śmiertelny, szczególnie w ten jeden wieczór. Widział łzy w jej oczach, nie spodziewała się go jeszcze kiedykolwiek ujrzeć. Choć prawdę powiedziawszy nie widziała go przez większość swego życia. Jej ojciec nigdy dla niej nie umarł. Nie wyrzekła się go, choć matka błagała ją o to, tworząc jej w myślach od maleńkości obraz człowieka porywczego, tyrana i pijaka co bardziej ukochał wojnę i złotą wolność nad rodzinę. Był kim był. Mówiono, że Stadnicki Diabeł to przy nim święty z ikony. Walczył całe życie. W obronie swych praw, dóbr, honoru. W obronie Rzeczypospolitej i świętego ukraińskiego, rodzinnego stepu. Ostatnie lata walczył i ze swymi demonami. A jak wiadomo Fortuna to stara murwa. Raz groszem sypnie a innym razem rzyć gołą ukaże i kijem jak mołojca, do krwi ostatniej obije. Więc teraz na starość przybył się żegnać. Ze światem jaki chciał od zatracenia uchować, ale i z jedyną córką. Jedyną osobą, która mu pozostała. Wejdź ojcze. Zaprosiła go gestem do środka, po czym gorąco uściskała. Nie była już dziewczynką, panną na wydaniu ani niewiastą w kwiecie wieku. Dobijała już do lat czterdziestu a on nie widział jej od przeszło ośmiu. Cudowne i grube, jasnorude włosy uplotła w warkocz sięgający końca pleców. Oczy jej prawie czarne w świetle, tak bliźniacze jego oczom, rzucały wesołe iskierki i były niczym przepełnione optymizmem i miłością lustro w cudownej urody ramie, jej bladej, piegowatej cery. Była od niego niższa o głowę. Szczupła i wiotka wręcz. Doskonała byłaby z niej stepowa wilczyca. Pamiętał jak uczył ją jazdy konno, walki karabelą czy ubierał nie w suknie a zdobne sukmany i żupany. Zawsze prawił jej, że musi mieć umysł lotny i wolny a prawicę silną i niezależną. Bo jest ostatnia z rodu ludzi wolnych. Ujął jej dłoń i ku swemu zadowoleniu ujrzał na serdecznym palcu rodowy sygnet z jasieńczykowym kluczem i parą pawich piór. Nigdy go nie zdejmuję i noszę jako obrączkę której się nigdy nie doczekałam i już nie doczekam. Widać taki mój los ojcze żem zaślubiona samotnej śmierci ale wiernie trwam jako ostatnia z rodu. Masz jeszcze czas dziecko, by Twe łono wydało błogosławionego dla mnie wnuka i jemu przekażesz kiedyś ten pierścień, jako wszyscy poprzedni Tobie od czterystu lat. Ty mieszkasz tu jak w bajkowej bańce. Znoju ani śmierci tu nie ma. Krwi i cierpienia nie zaznałaś nigdy. Do wojny i pokoju starań nie musiałaś toczyć. Toć teraz polska wieś bezpieczna i spokojna. Bogactwo dawnych dworów zgrabione pod liche strzechy. Myśmy już wszystko zapomnieli, często to słyszę od zdrajców herbowych. A ja pamiętam i trwać będę. Bo nie sądy i trybunały będą o mnie stanowić ani plebejskie konstytucję na pohybel panom braciom spisane. Ja jestem prawem. I prawem i lewem mogę ciąć prostaczków przygłupich łby tą oto miłą kochanką. Wyjął z czarnej pochwy, długą, kozacką szablę. Pokrytą ornamentami na głowni i rękojeści. Ja jestem duchem przeszłych lat, co żyją póki i ja dycham jeszcze. Nie widziała ojca te osiem lat. Zmienił się, zestarzał, opadł z sił. Jego łysa czaszka nosiła ogrom blizn i cięć. Stracił prawe oko a lewe przecięte było na wskroś blizną zapadłą lekko i czernawą. Wąs siwy i długi opadał na gęstą i jeszcze okazalszą brodę. Był w zdobnym żupanie o czerwonej jak krew barwie, przepasanym jedwabnym pasem z klejnotami Kontusz ze złotogłowia narzucił niedbale a na nim jeszcze szal z sobola. Buty o noskach wysokich, widać nosił od dawna bo poznały na własnej skórze ciężar jego żywota. Ugość mnie dziecko przez te noc. Porozmawiamy i powspominamy. Byle nie Twą matkę nieboszczkę, niech ją diabły ochoczo chędorzą w piekle za to kim była i czym się stała. Rachuję, że wina czy marmazji u Ciebie niestatek? Lipcowego dwójniaka w beczkach też raczej nie trzymasz? Więc choć kawy zaparz może mi od niej trzewia nie pogniją. Nalej też wody czystej do wiadra i napoj moją kochaną Strzygę, co by mogła skosztować czego innego niż krwi wrogów. Ale najpierw słuchaj tego co rzeknę Ci teraz. Następnym razem przybędę tu martwy już. Lub dojdzie Cię wieść o mym zgonie. Tylko jedną mam prośbę najdroższa Mario. Zdobądź me prochy i jedź czym prędzej wtedy za granicę która teraz wszystkich dzieli lecz której ja nie uznaję. I rozpuść mnie na wiatr nad ukochanym stepem. Przysięgasz mi Mario? Przysięgam ojcze. -
-
Przez Proszalny · Opublikowano
Pierwsza część opisowa maluje wewnętrzny krajobraz. Druga jest refleksją zakończoną uśmiechem. Uśmiech jest dobrą odpowiedzią na wewnętrzne rozterki.
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się