Lumiere

[Anna_Para]

rozsyp mnie, jak przez lata nieostrożnie
zbierałeś do skarbonki guziki.

jaśniej, proszę - prosiłam,
a mrok urastał w nas jak drzewa,
poddałeś je bez walki.

dzwonki i anioły z kominka
trafią same do celu.

obrazy – te ze mnie i te ze ścian
zapomną się samoistnie, nie było nas stać na werniks.

więcej – nie mam. rozpierzchło się.
wiersze – już dla nikogo.

wreszcie nie musisz podnosić deski.

dawno wyszłam.
nie zauważyłeś.

[Zawstydzona]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[islamic]

Ładnie napisane, w porządku wierszyk: wiarygodne emocje; proste, naturalne, niezgorzej skomponowane refleksje wokół kobiecej tęsknoty. Tak widzę. Cześć

[Mateusz Kielan]

Witaj Aniu. Wiersze - jednak dla kogoś. Nostalgicznie się zrobiło. Pozdrawiam.

[Emmka_Szlajfka]

podoba mi się! masa emocji, ale oklapłych, wyczułam zniechęcenie. pal sześć , to już za mną.
czyli smutna, ale przerobiona już lekcja bez trzaskania drzwiami.
po obojętności przychodzi siła na nowe i to optymistyczne. tak odbieram.
pozdrawiam.:)

[Anna_Para]

Wszystkim bardzo dziękuję za czytanie i komentarze.

Para:)

[Dyziek_ka]

Do gustu mi przypadło choć z daleka trąci nieprawdą

„obrazy – te ze mnie i te ze ścian
zapomną się samoistnie, nie było nas stać na werniks”

Samoistnie się nakłada werniks
I nie stać nas na zapomnienie
(podpowiada doświadczenie)

Myślę ,że dla wyparcia tego co boli, kłamiesz.
Pozdrawiam

[cezary_dacyszyn]

już sam początek to wiersz ... Dalej już tylko poezja ... Brawonno !!! ;-)

[Tomasz_Biela]

dużo tych myślników i przerw
ale uzasadnione to bo widać :)

zrobiłbym tylko tak


jaśniej, proszę - prosiłam,
a mrok urastał w nas jak drzewa,
poddałeś je bez walki.

albo nawet bez 'je' /


całość jak zwykle Twoja
mocna prawdziwa szorstka gorzka
potrzebny jest spokój
do tych wierszy i osobliwa atmosfera
jak do kontemplacji z whisky /

t

[Anna_Para]

Dyziu:

Jak zwykle - masz rację. Na szczęście literatura zakłada taki myk, jak fikcja literacka, i dlatego autor może pisać, że kocha, kiedy nie kocha, albo że zapomina, kiedy wyje z tęsknoty. A my - czytelnicy - nie wiemy: "prawda"? czy "fikcja"?

Rozumiem, o czym mówisz. Nie wierzysz peelce, bo odgadujesz drugie dno. I to jest piękne. Ale jeśli źle Cię zrozumiałam, i zarzucasz wierszowi, że kłamie - bardzo mi przykro.

Dzięki Ci za to i za tamto, pozdrawiam cieplutko,

Para:)

[Anna_Para]

Cezary:

Bardzo mi bardzo. Strasznie dziękuję, cieplutko,

Para:)

[Anna_Para]

Tomaszu:

Poprawiam, co mogę. Dzięki. Skróty - biorę.

A do whisky nie namawiam! No coś Ty???

Cieplutko,

Para:)

[Dyziek_ka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiersze nie mogą kłamać „bo szeptem się nie kłamie”
Doskonale rozumiesz, tak jak ja rozumiem te myki.
Podziwiam właśnie to, jak lirycznie pokazujesz, wewnętrzne oszustwo peelki

[Magda_Tara]

poezja, jak ktoś powiedział na górze.

poezja

brawo!
odpoczywaj, napiszesz.
:*

[Anna_Para]

Dyziu:

o, to, to! Masz rację. Dzięki, że wracasz do komentarza.

Cieplutko,

Para:)

[Anna_Para]

Taro,

dzięki. Pozdrawiam,

Para:)

[Staszek_Aniołek]

jest liryka!
bardzo dobrze się czyta i wchodzi w treść,
kobieco jest.

i tego,
fajnie ukazałaś nerwy kobiety po rozstaniu za pomocą zwrócenia uwagi na coś nieistotnego, czyli na klapę od sedesu. (odwieczna zmora mężczyzny we współistnieniu z kobietą)

tylko:
"obrazy – te ze mnie i te ze ścian
zapomną się samoistnie, nie było nas stać na werniks."
to mizgrzyta, może inaczej? (czyt. mniej)
ale co ja tam wiem...

przypodobało mi się jak zwykle :)
pozdrawiam

[Anna_Para]

Staszku:

Jeszcze spojrzę na ten wiersz. Dziękuję pięknie, pozdrawiam cieplutko,

Para:)

[Ran_Gis]

-na koniec deska sama opada.. i szaro lumiere się ze wstydu..

płasko fajnie pozdrawiam Ran

[Dawid Rt]

Całość jak najbardziej na tak. Piękna strofa z drzewami. Ale puenta spoczęła na laurach - mało się wyróżnia od tych, które miałem okazję już czytać w twoich wierszach. Chyba, że to wiersz z cyklu. Pozdrawiam Aniu