Na rynku w La Rochelle

[Janusz_Ork]

jakby pragnęły ciepła i wzajemnej bliskości
wtulone w siebie stoją domki na małym rynku
zrośnięte bluszczem

czasem mrugają do siebie szybami
kiedy mieszkańcy otworzą albo zamkną okno
wieczorem żegnają się szmerem opuszczanych żaluzji
zamykają oczy zasypiają

i tylko dym z kominów
mówi nam że oddychają żyją jeszcze

jakże inni są ludzie
nic ich nie łączy wszystko dzieli
dlatego nie potrafią wytrzymać ze sobą

domy są mądre wiedzą nie zawsze świeci słońce
a deszcz pada jednakowo na złych i dobrych

nie skarżą się na starość
znoszą swe życie cierpliwie
choć czasem poskrzypują cicho
rysy dostają na tynku twarzy

żyją bardzo bardzo długo
i ciągle pozostają razem

inaczej niż ludzie

[NOWA]

Bardzo mi się wiersz podoba, a szczególnie pomysł porównania życia domów do życia człowieka, oczywiście ludzki żywot wypadł marnie. Dla mnie, bardzo romantyczny, ciekawy, a opis domków taki cieplutki. Pozdrawiam serdecznie!

[kaligraff]

no cóż każda martwa materia stoi poza emocją właściwą ludziom;
zresztą - istnienie swoje domy zawdzięczają tymże "złym" ludziom...warto zastanowić się nad tym paradoksem...

[Janusz_Ork]

Hallo NOWA, cieszy mnie nowy czytelnik pod moimi wierszami. Dziękuję za słowa pod wierszem i poświęcony czas. Pozdrawiam.
J.

[Janusz_Ork]

Witam następnego nowego gościa. Dziękuję za słowa pod wierszem (widzę, że pobudził do małej refleksji), ale wiersz nie o tym co sugerujesz. Pozdrawiam.
J.

[Grażyna_Kudła]

Powiedziałabym - bajkowo. A, że w każdej bajce jest ziarnko prawdy, wierzę, że są takie miejsca i... ludzie.
Pozdrawiam serdecznie, Januszu.
:)

[Oxyvia]

Piękne. Strasznie mi się ten wiersz podoba. Wzrusza mnie.
Ale przecież nie trzeba być kamieniem, żeby wytrzymać do końca z drugim człowiekiem?...

[Janusz_Ork]

Grażynko, bardzo dziękuję za bajkowo, czytanie no i wizytę pod moim wierszem. Pozdrawiam również serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Oxyvio, Twoje słowa pod wierszem to niezwykła pochwała i tym bardziej cieszy. Dziękuję za podzielenie się wrażeniami. A co do pytania: według mnie nie wolno być kamieniem, aby być z drugim człowiekiem. Te domy jakoś spowodowały, że wpadłem na porównanie. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Oxyvia]

Janusz, wiem, oczywiście. Kamienni ludzie nie nadają się do życia z bliskimi, mogą być tylko samotni. A to pytanie zadałam z przekory, bo jestem prowokatorką. ;-)

[Emmka_Szlajfka]

tak proste, a jednak wielce odkrywcze pokazanie emocji przy pomocy kamiennych, na pozór nieczułych domów. tylko wrażliwcy mogą tak przedstawiać i odbierać emocje... myślę, że to poniekąd domena naszej słowiańskiej duszy.... czy cudzoziemiec zrozumie np. kawał o truskawce ze słowami: " a truskawka powiedziała", zaraz odpowie: chwileczkę, truskawki nie mówią... wrażliwiec wie, co w otoczeniu mówi, co nie... nawet jak martwa natura wydaje się być na koniec mądrzejsza od ludzi.., pozdrawiam:)

[Janusz_Ork]

Emm, dziękuję za wizytę i podzielenie się osobistym spojrzeniem ja wiersz i jego przesłanie. Oczywiście bardzo mnie cieszy, że wiersz zatrzymał na dłużej niż na jedno czytanie, co wnioskuję właśnie z komentarza. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Marusia aganiok]

Oj, wiem coś na temat sąsiadów; i właśnie domy są i będą, a ludzie niewiadomo
jak długo pozostaną, a i tak zatruwają sobie życie nawzajem.Wiersz tematycznie bardzo fajnie
rozwinięty.Superancki taki:P Ma.

[eliza2]

podoba mi się twój wiersz, na pocieszenie przypominam, że jednak zdarzają się ludzie, którzy do końca są ze sobą :)pozdrawiam

[Janusz_Ork]

Marusiu, dzięki za miłe słowa pod wierszem, za superancki i podzielenie się myślami. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Janusz_Ork]

Tak Elizo, masz rację, że są ludzie, którzy do końca są ze sobą. Ale ilu jest takich i czy to nie są pojedyncze wyjątki w tych naszych pięknych, nowoczesnych i wyemancypowanych czasach? Dzięki za czytanie i poświęcony czas. Pozdrawiam serdecznie.
J.

[Oxyvia]

Janusz, myślę, że znakomita większość ludzi jest razem do końca. Tylko częściej mówi się o tych, którzy nie są, bo to oni są nieszczęśliwi i mają żal do byłych partnerów.
A co ma do tego emancypacja albo jej brak? Acha, pewnie chodzi o to, że w społeczeństwach, w których kobiety są zależne od mężczyzn (finansowo, prawnie, obyczajowo itd.), muszą one trwać przy swoich mężach i gębę mieć na kłódkę, i nie dyskutować, a zaś robić dobrą minę do złej gry, no bo nie mają żadnego wyboru - dlatego tam rzadziej się rozlatują małżeństwa. No tak... ;-)))