po horyzont ..

[Elan Vital]

bezimienny horyzont
wyznaczony granicą wszechświata
chciał go nazwać
imieniem ciepłego lata

nie widział go dobrze
solą łez zamglone miał oczy
nie znał drogi
którą ślepe serce kroczy

wiedział tylko
że musi nadać mu imię
że to jego cel
że bez tego zginie

chciał złapać marzenia
przytulić do piersi
napełnić duszę
pisaniem swych wierszy

szedł ufny pieszcząc nadzieję
w namaszczeniu istnienia
kroczył drogą bosy
stąpał po ostrych kamieniach

wierzył, że odnajdzie sny
malowane kolorową tęczą
że dotknie horyzontu
że dzwony zadźwięczą

walczył z przeciwnościami losu
w ciszy, z mozołem, bez hałasu
nie nadał mu nazwy
zabrakło mu czasu

odszedł tak jak żył
samotny rodzynek
nie dotknał horyzontu
znalazł odpoczynek

[Libra Send]

Myśl - na tak. :-)
Ogólne wrażenie - pozytywne. :-)
Forma moim zdaniem jeszcze do dopracowania.
Uwaga dot. przedostatniej zwrotki, wers pierwszy
- "przeciwnościami losu" (w tym kontekście używamy "przeciwności" w liczbie mnogiej)
Pozdr.
Libra