Pamięć

[Adam Orzechowski]

Dziś tylko starzec pamięta i może ta szara brzoza -
że kiedyś był tu staw, a przy nim zawsze koza,
że od horyzontu, aż po stóp odbite ślady -
kwieciły się maki, chabry i rumianek blady.

Dziś tylko dusza pamięta akacjowe ogrody -
zapach jagód w lesie, smak dzikiej przygody,
morelowe liście, woń jaśminu w dal rozległą,
piaskowy szlak z historią po sklepienie odległą.

Dziś tylko głaz, co kiedyś stał w jeziorze -
pamięta jak lśniły dłonie od grzybów po zbiorze,
jak człowiek człowiekowi ofiarował trochę chleba,
jak przyjemnie się leży, obserwując bezkres nieba.

Dziś tylko brama suchym bluszczem przybrana -
wie, że na wskroś dla gości była otwierana,
pamięta też wieżę prawie z kości słoniowej,
co mieszkaniem była dla królewny baśniowej.

Dziś tylko znak pozostał w suchym rowie -
on wskazywał lekarza, co dbał o ludzkie zdrowie,
a przyjmował tam, gdzie wierzba teraz płacze -
nad losem dworu zniszczonego przez spychacze.

Dziś tylko zakurzone wino lśni w blasku słońca -
stworzone niegdyś z owocu, co cieszył bez końca.
Dziś już tylko pamięć o ogrodzie wciąż żywa -
bo natura nie ma wyjścia - piękna jej ubywa.


*PPT

[Libra Send]

Piękny wiersz.
Coraz częściej tzw. współcześni uciekają się do wydumanych tematów, które ujmują w pozlepianych ze sobą słowach będących jednym wielkim chaosem. Nazywają to "coś" wierszem, a odbiorcy dzielą się na tych, którzy przeżywają katusze czytając te twory i na tych, którzy nie pojmują często co czytają jednak pieją pochwalne peany aby nie być wykluczonym z tego "elitarnego" towarzystwa.
Ludzie, ślepną, głuchną, poddają się modzie, snobują, a tymczasem wokół nas jest tyle piękna i spraw o których warto pisać nawet jeśli to będzie kolejny wiersz na ten sam temat. Zawsze bowiem będzie to spojrzenie konkretnego człowieka, inaczej dobrane słowa, inne ujęcie tematu, a to przecież jest najważniejsze - wyrażanie siebie, swoich myśli, odczuć poprzez sztukę w tym przypadku - poezję. Pozdrawiam i kibicuję.

[Michał Gomułka]

Wiersz przyzwoity, nostalgiczny. Jednak pod niektórymi słowami, jak obuchem trafiony padam. Słowami w danej konwencji. Może i wspomnienie, ale czy tak dobrze? Koza - zawsze to jakiś pierwiastek, który nieco rozluźnia atmosferę... i dobrze. Nie popadałbym jednak w wielki zachwyt, jaki był udziałem Libry, choć akurat powyższa jej wypowiedź zawiera sporo faktów, które podzielam. ALE TO WSZYSTKO TAKIE ZŁOŻONE, że szkoda gadać, by nie pisać rozprawy wielu stronicowej. Może kiedyś.

Wiersz ładny, jednak nie zachwycający.