Samotność

[B.A.C. Stork]

Samotność… krzywdą jest…
Czy to konieczne zauroczenie?
A może stan naszego ducha…
Albo własne, ciche pragnienie.

A może jest to tylko ucieczka…
Od gwaru i ludzkiego egoizmu.
Od braku ciepła, uczuć, podłości,
Albo od zimnego materializmu.

Samotność, to nasz przyjaciel,
Który nigdy nikogo nie zdradza.
To taki najwierniejszy kumpel,
Który nie marudzi, nie doradza.

Nocą utula do snu – cichutko,
Rankiem trochę zamyślony…
Siedzi obok nas – na kanapie,
Nie ględzi, nie jest spragniony.

Nie chce niczego, nie wymaga,
On zawsze słucha – tak uważnie,
Boć ani on mnie… ani ja jego,
Nigdy w niczym nie drażnię…

Samotność… krzywdą jest…
Czy szlabanem agresji świata?
Azali smucić się, czy radować,
Pokochać – wszak to nie strata.

A może zaryzykować raz jeszcze,
Choć nie wiem co mnie czeka…
Spróbować polubić – przygarnąć
Takiego samego jak ja człowieka…

B.A.C. Stork

[Adam Orzechowski]

Och... jak ja kocham Pana wiersze. Można się oderwać od rzeczywistości i wkraść się do świata przemyśleń.
Pozdrawiam :)

[Libra Send]

Piękny wiersz. Pełen głębokich przemyśleń. Wrócę do niego z przyjemnością.

[B.A.C. Stork]

Panie Adamie... bardzo dziękuję za łaskawe słowa... nie ukrywam - cieszy mnie fakt, że jest tutaj ktoś kto lubi czytać moje wiersze...
Pani Libro... w Pani stronę także ślę ukłony... Pozdrawiam