Pan M

[Susan Oksoleiz]

Gdy jego uśmiech ociera łzy
Głos rozświetla ciemność
A dotyk uspokaja drżące ciało...

Gdy jego bliskość przepędza strach
Spojrzenie pomaga w chwilach słabości
A ciepłe słowa dają nadzieje na lepsze jutro...

Gdy to ma miejsce - on po prostu jest
Zastanawiam się czy przestaną mnie dręczyć własne myśli
Czy postrzeganie świata nie będzie wpędzać w depresje
A samo istnienie nie stanie się całością życia...

I wtedy oczekuje odpowiedzi na rozstrzygające pytanie...
Słucham...
Czy Śmierć ulegnie jego Miłości?

[Agnieszka_Horodyska]

Miłość człowieka a śmierć?
Nie odpowiem.
Podoba mi się sposób prowadzenia wiersza.

"Zastanawiam się czy przestana mnie dręczyć własne myśli" - tu jest mała literówka.
Pozdrawiam :)

[Rif Notsel]

prowadzenie wiersza ... a miłość ...
gdy ...
wtedy
...
kłamie
pozdr. Rif

[dawniejbezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Proszę sobie wyobrazić każdy z wersów, dokładnie tak, jak znaczą słowa (bez podkładania
potocznych wyobrażeń poetyzujących czy metaforyzujących)
uśmiech ociera łzy - czym? kącikami?
głos rozświetla - to musi być głos... kosmity?
dalej jest zbiór najbardziej zużytych w wierszach miłosnych banałów: drżące ciało, cieple słowa, bliskość, spojrzenia...
gdyby to był zwyczajny opis spotkania z drugą osobą, bez silenia się na poetyzowanie, uwznioślanie...
proszę przynajmniej poprawić błędy końcówek
Pozdrawiam

[Susan Oksoleiz]

Wiersze to chyba jeden z niewielu literackich tworów które odbiera się nie dosłownie.
końcówki poprawie dziękuje za opinie :)

[Grażyna_Kudła]

Jeśli można np: rzucić żebrakowi marny grosz na otarcie łez, to czyjś uśmiech, dobre słowo- może zadziałać podobnie.
Można też w ciemności poruszać się za czyimś głosem, jak za światłem.
Tyle mojego, pozdrawiam
:)

[dawniejbezet]

Autorko, wiersz to jedna z wielu form sztuki, która powinna nie być odbierana dosłownie.
Jednak czasem warto czytać, jakby się nie znało języka, metodą "Kalego", wtedy widać absurdy języka, które powstały w trakcie użytkowania.
Gdyby "to metaforyzowanie" (które mamy w tekście) było nowe, a nie odwoływało się do wielekroć użytych skojarzeń, byłby wiersz.
Pani Grażyno, można wszystko, tylko: po co?
Pozdrawiam