tylko wciąż brak odwagi na pierwszy krok

[Zbyszek_Dwa]

czas pochłania minione
uwięzione w morzu żagle
w tobie i we mnie dziś
szukam potulności

widzisz

przysiadły gołębie
chcą niebo odgadnąć
bez skromności

chodź do mnie

przebaczeniem i taktem
obmywasz przewinienia
gdy znów się żalę
nie pamiętasz

słowa pełne miłości
odwracają skupienie
od własnych błędów

i już wiesz
co najpiękniejsze

[Anna_Para]

Zbyszku,

ależ to ładne. Bardzo. Gratuluję, cieplutko pozdrawiam,

Para:)

[olga fil]

"przysiadły gołębie
chcą niebo odgadnąć
bez skromności"

To jest cudowne.
Pozdrawiam autora.

[Grażyna_Kudła]

Myślę, że im więcej trudu kosztuje ten pierwszy krok, tym piękniejszy moment pojednania, a i samo pojednanie szczersze, głębsze.
Bardzo ciepło o tym napisałeś, tak właśnie powinno się wybaczać (lub prosić o wybaczenie)
Pozdrawiam
:)

[teresa943]

wyczuwam w tym wierszu "drugie" (znacznie głębsze) dno i dlatego jestem na tak - bardzo ciekawie i niezwykle subtelnie ukazałeś relacje pojednania. podoba mi się także tytuł - rzeczywiście pierwszy krok wymaga odwagi ale potem już o wiele łatwiej.

Serdecznie Cię pozdrawiam, Zbyszku :)))))
Krysia

ps Szkoda, że tak rzadko tu bywasz :)

[Zbyszek_Dwa]

Dziękuję Anno
Autora cieszy podobanie

Pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

Cieszy mnie, że coś przypadło szczególnie Olgo.
Pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

Witam Grażynkę :)

Prosić o wybaczenie a jednocześnie wybaczać
jest szczególnie trudne
aby było głębokie :)

Pozdrawiam :)

[Zbyszek_Dwa]

He, he... Krysia zawsze wypatrzy coś więcej :))
Masz rację
tu jest drugie dno
bardzo trudne do ujrzenia
właśnie taka prawda jest niesamowita
trudna dla każdego i budująca
jak olśnienie o sobie
o innych

Serdecznie pozdrawiam Krysiu :))