Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pasażerka

Bartosz_Cybula
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Bartosz_Cybula

Bartosz_Cybula

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

siedząc na turnii samotniała
imaginacja, powiewając muskała jej dłonie
nieprawdopodobne zaczęło się urealniać
a marzenie o wolności powoli się spełniało
głuchymi oczami ogarniała obcą sytuację

starczyło dla niej świata?
pamiętała kryształowe chwile
ale przez lekką mgłę je widziała
długo rozwiązywała szyfr do wolności -
łaska nie była jej pisana, jednak
ambitne spojrzenie zdradzało sukces


w domach nadal wojna
który film oglądać

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Tak - końcówka jest.
Wcześniej - jak dla mnie - momentami zbyt powierzchownie. Nie czepiam się lekko odświętnego języka (taki patos bywa-jest nawet strawny), ale : "ambitne spojrzenie zdradzało sukces" nadaje się raczej do cv :)
Wiem, że jest to być może Pana sposób oglądu świata, ale dla mnie to propozycja zbyt uboga w fakturę i znaczenia (bo to się łączy).

pzdr. bezet

Bartosz_Cybula

Bartosz_Cybula

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dziękuję serdecznie za komentarz tym bardziej, że to chyba pierwszy komentarz od Pana pod moim wierszem. Co do wiersza: taki miałem zamiar żeby brzmiało jak do cv :). A co do faktur to pewenie dlatego, że mam z nimi dużo do czynienia ( chodzi oczywiście o faktury vat :) ). Ma Pan zupełną rację, że zbyt powierzchownie, ale ja nadal się uczę pisać. Dziękuję za pouczający komentarz.
Pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • EsKalisia
      cZŁOwiek

      Przez EsKalisia · Opublikowano

      Nie idź  Nie czekaj Nie wiem co chcę  Chyba nie ciebie, może kolegę  Gadam świństwa. A pfe!   Czekam Jezusa  Niech on z martwych wstanie Przyjdzie, utuli Pozwoli na otulenie bólu, Gdy świat nie sprzyja na przytulenie Może On będzie A kiedy przyjdzie Poczuję się Człowiekiem  Podniesie range ludzi Do bóstw i  I moja pieśń się spełni.   Akceptacji i utulenia na nadchodzące święta życzy  EsKalisia    
    • Konrad Koper
      Lim 0 - kto bogatemu....?

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      @Ajar41 Zgrabny ! Jak mój...  
    • Lenore Grey
      Plac. Opowiadanie

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      Nie sposób było tam nie trafić – droga okrążała szkołę i kilka ściśniętych domów na placu, a z placu biegła w piaszczystą dolinę.    Na blat mojej ławki padał prostokąt światła. W szkole wszystkie klasy miały ściany w pudrowych odcieniach; ta, w której moja opowieść się zaczyna, była salą brzoskwinioną. Zamrugałam i podniosłam wzrok. Patrzyłam na tył głowy ciemnowłosego chłopca i powoli wzbierała we mnie pewność – skądś go znałam.    Żadna myśl nie poprzedzała tego, co wydarzyło się potem: po prostu się odezwałam.  Nie wydaje mi się, abym kiedykolwiek wiedziała, co wówczas powiedziałam, ani do kogo. Nikt zresztą nie zwrócił na to szczególnej uwagi.    Kiedy wychodziliśmy z klasy, dokładnie przyjrzałam się temu chłopcu. Nazywał się Jonasz, teraz już to wiedziałam, i znałam go z przeszłości.     Od tego dnia wszystko stało się zabawniejsze: słodzona herbata, którą co dnia wypijaliśmy w stołówce, tulipany w wazonach z mlecznej porcelana, pani K., nasza nauczycielka – kobieta krępa, siwiejąca i zaczerwieniona!    I nam, Jonaszowi i mnie, przyszła ochota na żarty. Pisywaliśmy liściki do Very, dziewczyny o patykowatych nogach, podpisując się imieniem chłopaka, w którym się kochała.    Odpisywała na każdy.    Nie chciało nam się chodzić na lekcje.     – Proszę pani – powiedział Jonasz, kiedy już się na jakiejś pojawiliśmy – dlaczego wciąż uczymy się czytać i pisać? Przecież już dawno to umiemy. – I podsunął nauczycielce karteczkę ze swoim imieniem, zapisaną eleganckim charakterem pisma.    Kiedy klasa opustoszała, podeszłam do jej biurka. Skończyła coś zapisywać, po czym położyła swe nabrzmiałe dłonie płasko na blacie.    – Czy oglądała pani kiedyś film? – zapytałam ją.    Oglądała.    – A czy miała pani wrażenie, że już go wcześniej widziała, choć widzieć nie mogła, i że ten film jest tak naprawdę jego słabszą wersją?    Zawahała się; wreszcie pokręciła głową.      Już wtedy lekcje odbywały się rzadziej. Wypędzano nas do ogrodu, gdzie siedząc na murku, oglądaliśmy z Jonaszem kaczki na sztucznym jeziorku.     Któregoś popołudnia zapukałam do drzwi pokoju nauczycielskiego. Zapytałam, dlaczego nie mamy lekcji.    Pani K. odparła po prostu:    – Nie mamy pieniędzy.     Wystarałam się o nie. I kiedy tylko otrzymałam walizkę, przyniosłam ją do pokoju Jonasza. Otworzył ją. Pieniądze ukryto pod dziecięcą bielizną: ja spiekłam raka, on nawet nie zwrócił na to uwagi.    Wysunął jeden bankot z pliku i podszedł do okna. Odsunął firankę, obejrzał go pod słońcem.    – Trefne.   Wrócił do mnie. Staliśmy nad otwartą walizką. Pokój pachniał żywicą, a słońce gasło w różowych smugach.    
    • Ajar41
      Lim 0 - kto bogatemu....?

      Przez Ajar41 · Opublikowano

      Majętny gazda spod Giewontu            w swojej bacówce do remontu,            powiększył już garaż,            dobudował taras            i kolumny jońskie od frontu.
    • andrew
      Zostałem sam... ?

      Przez andrew · Opublikowano

      @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Jacek_Suchowicz

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...