Dwie muchy i kot

[Danuta Kurczewicz]

Kot to zwierze bardzo ciche, mruczy wtedy, i tylko, gdy muchy brzęk
rozprzestrzenia się za ścianą snu.

Kiedyś, a była to pora drzemki, więc: wszystkie pająki, ćmy noco-dnia i
motyle wszechobecnej doby legły na wznak. A kot w kłębek, owinięty
sierścią snu, rozwijał obrazy w błogości mleka skąpane. Tak już sobie
zanurzył smaki: po rzęsy, po czucia oczne, aż do wypukłości przesytu,
że cały w miseczce jak okręt na morzu. Tak się pławił w pianie, po
tłuszcze, pod kożuchem bieli.

A była to pora niedzielnej suszy, z brakiem konewki, co rdza ją upiła
śmietnikowym brązem. I wtedy to kot poczuł znak; jednym punktem
zawadził o zmysł, na grzbiecie zatrzymał kroplę. Skrętem wąsów
na łapę upadła druga, trzecia, czwarta, piąta - kroplobłot - w miseczce
przechlapane sny. Znak to znak - chrapnął.

Dwie muchy pluły wodoskrętem - zobaczył jasność lecz rozłożył wąsy
pod następny sen. Znak to znak.

[Oxyvia]

Bardzo dziwny tekst, na pewno oryginalny, ale dla mnie niezupełnie zrozumiały. Nie wiem, co Autorka chciała przez to powiedzieć?

[Danuta Kurczewicz]

Dzięki Oxyvia J. - bo z kotami różnie bywa, a mucha? zaufać trzeba choć "zgryźliwa".
myślę, że znajdziesz coś dla siebie w moim wierszu, odczytasz własnym odczuciem;
w penetracji życia takie obrazy magą być czytane na różne sposoby. Pozdrawiam.

a ten kot to twarda sztuka?
niby miękki jak maskotka
a dziwacznie okiem mruga!

a te muchy zmora nocy
nawet dzień mają na karnet
lecz tak spojrzeć z innej strony...

mucha to niepokój wielki
mucha to drapanie skóry
więc dlaczego kot tak twardy
wierzy w znak jak mało który...

szary biały i brązowy

przed niedzielą po niedzieli
kiedy wszystkie wzdęto-brzucho
przy obiedzie już siedziały
drzemką wiało i studziło
nieba ziemię a pomiędzy
znaki czarne wyrzuciło
- jasność
lecz go nie kręci

[Oxyvia]

Dzięki. Sypiesz wierszami jak z rękawa! :-)
Pozdrawiam.