Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Gdy się zakocham

Babcia_Zosia
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Babcia_Zosia

Babcia_Zosia

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Gdy się zakocham
piękny wiersz napiszę
pogłaskam kota
a nawet tygrysa
przyniosę kwiaty
sąsiadowi z piętra
i będę bardzo
bardzo uśmiechnięta

wiersz będzie krótki
słowa w bukiet złożę
niech pachnie wiosną
i letnim promieniem

gdy się zakocham
kiedyś
kiedy
nie wiem

krowieńczak

krowieńczak

Opublikowano
Opublikowano

Takie życie, mała, takie jest...no patrz, żesz, w mordziuchę jeża, tera mi się Maryla gorylica jedna przyśliniła na myśl jęzorzą z tą wieczorną zorzą.

Babcia jest klawa, babcia się jeszcze zakocha Zocha:D

Pozdrowieństwa od Syzyfka:)

  • 3 tygodnie później...
Libra Send

Libra Send

Opublikowano
Opublikowano

Ludzie potrzebują takich właśnie wierszy. Poezja ma trafiać do serca a nie być samouwielbieniem twórcy, który wspierany przez podobnych oszołomów uważa się za nieomylnego. Wiersz to nie twór szaleńca/zboczeńca, ale śpiew duszy. Nie wiem czy ten komentarz dotrze do Ciebie "Babciu Zosiu", ale pisz! bo jest wielu takich, którzy chcą czytać Twoje wiersze. Ty żyjesz, czujesz i przeżywasz i potrafisz przekazać to w piękny, prosty sposób.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Dzika plaża

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Simon Tracy fin de siècle, owszem, ale bliższy jest Ci chyba romantyzm...
    • iwonaroma
      pożywianie się żywym

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Berenika97 :) !  Dziękuję w imieniu swoim i

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                      @Wiechu J. K. Zgadza się, pycha :)    
    • Berenika97
      Powrót ojca

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Simon Tracy   Duch szlacheckiego jeźdźca, który gna przez wieki na koniu pod dom córki z fotowoltaiką - niezwykła fantazja. No i są elementy osobiste - rodowe. :) Mój ulubiony moment- gdy ojciec z szablą prosi o kawę zamiast miodu pitnego, bo XXI wiek to nawet dla duchów ciężkie czasy pod tym względem. A może Maria Antonina miała taką wizję? Świetny tekst!
    • iwonaroma
      sceptyczne twarze

      Przez iwonaroma · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Berenika97 :)) Sceptyk jak kwas solny ;) Dzięki     
    • Simon Tracy
      Dzika plaża

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Na plaży było pusto i głucho  jak oko wykol. Fale oceanu płonęły, pomarańczowym ogniem  schowanej do połowy tarczy słońca. Mógłbym skoczyć w ten magiel żywiołów i odejść wreszcie  bez cienia winy, kary czy wspomnień. Zatopić wreszcie swój wrak w potędze posejdonowego królestwa. W oku cyklonu z którego nie wyjdę choć na krok.     Moje ślady są tak niewidoczne. Odciskają się ledwie  w zimnym i mokrym piasku. Nie to co blizny zadane przez ludzi i siebie. Skrwawione przeguby i ramiona. Rozbite, umysł i serce. Po kontakcie z naturą człowieka. Idę spokojnie ku spienionym falom. Mijam skruszałe  i zalane powodzią słonych łez, zamki na piasku. Kiedyś byłem ich budowniczym,  potem nadzorcą aż wreszcie obrońcą. Straciłem je wszystkie. Jeden po drugim. Teraz są tylko ruiną a zarazem żywym pomnikiem mojej klęski.     Marzyłem tylko o separacji od świata. A świat odpłacił mi wojną. Wygrał. Zamęczył jednostkę setką problemów, tysiącem spraw  i milionem bez ideowych rozmów. Zniszczyli mnie  i nawet nie usłyszałem słowa przepraszam. Bo jak można tak żyć? W mroku, nędzy, upadku. Depresji wszelkich inicjatyw. Pogrzebie witalności i pochwale marnej śmierci. Zostałem przez nią powołany. Nie do życia w zakłamanym stadzie.     Lubię plaże. Są jak ja. Dzikie i odseparowane. Samotne i ciche. Zalane, przypływem rozpaczy. Odkryte, odpływem racjonalności. Błąkam się jak okręt  pozbawiony zbawczego światła latarni.     Wchodzę czasami na klif, górujący nad zatoką Nocny wiatr,  popycha mnie  ciepłym objęciem ramienia ku przepaści. Na plaży iskrzą ogniki dusz. Życiowych rozbitków. Skacz i poczuj wolność. Jak my. Jak nam podobni.     Obiecuje im, że jutro skoczę  lecz dziś chcę wrócić do domu. Pić i pisać. Zmazać swój strach i ból. Otrzeć łzy bezwartościowym wierszem. Odwracam się i biegnę. Mgła powstała nad zatoką, unosi mnie w swych gęstych kłębach. Eskortując bezpiecznie  do samych drzwi.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...