Zgłoś

@Proszalny Może to być nawet cała grupa słów.

@hollow man Nie znałem tego słowa. Jak najbardziej pasuje.

@szczur  

Kiedy ludzie zaczynają brzmieć jak echo ścian, odkładam ich głosy na parapet — jak klucze. Wychodzę tyłem, żeby nic mnie nie zatrzymało, i skręcam w ścieżkę, której nie ma na mapach.   Tam dom nie stoi — tylko się powtarza: wierzba pochyla się zawsze w tę samą stronę, jakby ktoś ją kiedyś poprawił ręką i zapomniał odsunąć.   Ptak nie szuka — on wie. Rozgarnia trawę krótkimi ruchami głowy, jak ktoś, kto wraca do zdania przerwanego w dzieciństwie.   Nad stawem mgła nie zasłania — ona odkłada rzeczy na później. Brzeg, woda, moje dłonie są tylko wersją roboczą.   Idę i uczę się ciężaru od początku: jak stopa przyjmuje ziemię, jak ziemia oddaje ją z powrotem bez żadnej obietnicy.   Cienie nie są już od światła — mają własne źródło. Rysuję nimi twarze, których nie spotkałem, ale pamiętam ich zmarszczki.   I tylko tutaj wszystko zgadza się do końca: że nic nie trzeba finalizować że można zostać w połowie ruchu i to wystarczy.

@Gra-Budzi-ka