Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Oj Stefciu, wiedziałam że Ci się spodoba,

Ty mój Bahósie :))))))))))))))))

Errata:
Wiesz co Stefan?
Ten Bachus dla Ciebie to chyba na wyrost z lekka, co?
Stary jesteś przecież jak most nad Sekwaną ... most nad Sekwaną stoi ... ale chyba tylko most (hihihih).

:)))))

Errata:
Sorry Stefan,
mogę Cię pobiczować?
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Oj Stefciu, wiedziałam że Ci się spodoba,

Ty mój Bahósie :))))))))))))))))

Errata:
Wiesz co Stefan?
Ten Bachus dla Ciebie to chyba na wyrost z lekka, co?
Stary jesteś przecież jak most nad Sekwaną ... most nad Sekwaną stoi ... ale chyba tylko most (hihihih).

:)))))

Errata:
Sorry Stefan,
mogę Cię pobiczować?
Możesz, i jeszcze coś.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Oj Stefciu, wiedziałam że Ci się spodoba,

Ty mój Bahósie :))))))))))))))))

Errata:
Wiesz co Stefan?
Ten Bachus dla Ciebie to chyba na wyrost z lekka, co?
Stary jesteś przecież jak most nad Sekwaną ... most nad Sekwaną stoi ... ale chyba tylko most (hihihih).

:)))))

Errata:
Sorry Stefan,
mogę Cię pobiczować?
Możesz, i jeszcze coś.
Matyldo,
możesz i jeszcze coś - możesz mi podziękować ;)

ładny wiersz.

:)*

serdecznie pozdrawiam - Jol...
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Joluś, Stefan to mnie obchodzi jak zeszłoroczny śnieg:)))

Niekiedy lubię go ugryźć - oficjalnie - jako jedyny nigdy się nie obraża.

A my co? Albo mamy okres, albo globusa, albo depresyjkę pogodową.

Dzięki :)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Oj Stefciu, wiedziałam że Ci się spodoba,

Ty mój Bahósie :))))))))))))))))

Errata:
Wiesz co Stefan?
Ten Bachus dla Ciebie to chyba na wyrost z lekka, co?
Stary jesteś przecież jak most nad Sekwaną ... most nad Sekwaną stoi ... ale chyba tylko most (hihihih).

:)))))

Errata:
Sorry Stefan,
mogę Cię pobiczować?
Biczuj!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Joluś, Stefan to mnie obchodzi jak zeszłoroczny śnieg:)))

Niekiedy lubię go ugryźć - oficjalnie - jako jedyny nigdy się nie obraża.

A my co? Albo mamy okres, albo globusa, albo depresyjkę pogodową.

Dzięki :)))
zeszłoroczny - był zakręcony jak włoskie lody :)))
Stefan to swój, z nim można konie kraść i na wrtotach do kościoła... nie ma znaczenia w jakim okresie - można w ferie zimowe ;)
okazji nie przepuści ;)
serdecznie - Jola.
Opublikowano

z wiersza wyłapuję dwa słowa-klucze, "bóg" i "niezapominajki" - każde ze słów symbolicznie umowne i subiektywnie naznaczone;
bo - kto dla kogo jest "bogiem" - "bożkiem" to kwestia umowna, wszak idol jest rodzajem "boga" - "bożka", któremu adorator się poddaje - oddaje;
z wiersza wynika jakaś opozycja, antonim do słowa pamięć - niezapominajka jest i lekiem na pamięć jest i pobudzeniem pamięci (!) - będę pamiętać, nie zapomnę! - ostrzeżenie ale i obietnica;
taki dualizm emocjonalny, dobrze tu zaznaczony;
i nie wiadomo - czy adresat ma się trapić (wstąpić do trapistów) czy przeciwnie - cieszyć się i używać życia -
prywatnie wybrałbym to ostatnie, bo lubię ryzyko....
:)!
J.S

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Pisarzowiczka Piekło mężczyzn;)
    • Wiersz ogólnie słaby: 3 z minusem  -  za chęci.     
    • Ten wiersz to dla mnie hymn na cześć miłości prawdziwej, która manifestuje się w obecności i działaniu. To potężny głos kogoś, kto jest zmęczony słowami bez pokrycia i kto z ostatniej siły prosi o autentyczność. Jest niezwykle poruszający, bo dotyka uniwersalnego ludzkiego pragnienia bycia kochanym w sposób realny i namacalny, a nie tylko deklaratywny.
    • Dla mnie to niezwykle inteligentny i gorzko-śmieszny utwór. Jego siła leży w kontraście między prostym, niemal technicznym językiem a kompletnie absurdalnym, zapętlającym się światem, który opisuje. To wiersz o bezsensie, biurokracji, ale też o ludzkiej kondycji – wiecznym poszukiwaniu, które rzadko kiedy ma ostateczny finał.
    • Schodzi Wiesiu do piwnicy, bo kartofli mało w garze. Szczęka głośno w tej zimnicy, ale idzie – żona każe. Patrzy, a tam na tych pyrach siedzi jakieś straszne bydlę! Cztery gały, wielka gira, tłuste włosy ma na skrzydle! Krzyczy Wiesiek: „Ty potworze!”, ten zaś chrząka, potem rzecze: „Nie mów mi tak, jeśli możesz, bo mi przykro, nie zaprzeczę. Ty pięknością też nie grzeszysz, lecz ja jestem kulturalny. Z sądem mi się tak nie śpieszy, zaś twój takt jest wręcz fatalny”. Zszokowany Wiesław woła: „Ale z ciebie nie jest człowiek!”. On zaś na to: „Hola, hola! Coś ci, mądry panie, powiem: nie świadczy o człowieczeństwie wygląd, tylko zachowanie. Mógłbyś w swoim okropieństwie mniej być człekiem niż ja, panie”. Wiesiek wraca. Żona woła: „Gdzie są pyry, chamie, błaźnie?!”. I znów idzie do potwora. Tak mu jakoś przy nim raźniej.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...