Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

foto może nie są jak z World Press Foto, ale to zawsze lepsze niż nic;)

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/a4b4a3353e3469f6.html
jako trzeci Krzysztof Kurc czytał swoje wiersze

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/2472df48c6c7df9a.html
Maciej Szwed (po lewej) śpiewał i czytał swoje utwory okraszone ogromnym poczuciem humoru; Tomasz Wróblewski (po prawej)

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/bf0036f0692b1229.html
Ela Bajer (Ela Ale na poezja.org), której poezję czytał recytatorka Karolina Mroczek, pomaga przyjacielowi Maciejowi Szwedowi w występie

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/a91751b600d13044.html
Maciej Szwed bawił publiczność, a ona tak reagowała
od lewej: Karolin Mroczek, Magda Tarasiuk, Marzena i Krzysztof Kurc

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/cd9dd5d096f37b6a.html
Karolina Mroczek i Magda Tarasiuk, czytają prozę Magdy z podziałem na rolę

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/019c55fffbc69079.html
zasłuchana publiczność
od lewej przy ścianie
dyrektor MOK-u - pani Bożena Nakonieczna
Tomasz Morozowski i Beata Królikiewicz, czyli BeZnut
i Ani Myszkin, czyli Beata Leszczyńska
(pomieszałaś mi w głowie Aniu/Beato;)))
w głębi Jacek Suchowicz, który czytał wiersze po występie Macieja Szweda
a Pani w czerwonym sweterku to Małgorzata Wróblewska, autorka ilustracji do tomiku Grabca

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/648b8dcca65c44e4.html
występ BeZnut

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/00e1c1f45d2eea5f.html
Agnieszka Olejarz, która zaprezentowała się jako druga podczas wieczorku, czeka na wpis od Białego;)

www.fotosik.pl/pokaz_obrazek/50b0982cac2702eb.html
rozmowa w kuluarach
Rafał Grabiec (po prawej) dziękuje Panu Tadeuszowi Bogobowiczowi (po lewej) za pomoc w wydaniu tomiku

i to by było na tyle w maksymalnym skrócie;))
a działo się o wiele, wile więcej:)))
jeszcze raz wszystkim dziękuję, bo
jak się chce, to można zrobić bardzo wiele
do następnego

Opublikowano

Ojjjj... szkoda mi, że nie było mnie tam tym razem. Słyszałam, że działo się duuużo, nowe twarze, do poezji i prozy dołączyła muzyka i śpiew. Pionki rządzą!
Sporo straciłam, ale w sobotę musiałam być malarzem pokojowym .
Nie stałam się posiadaczką PIERWSZEGO TOMIKA POEZJI Rafała Grabca... też mi szkoda. Rafale, bardzo, bardzo serdecznie GRATULUJĘ!!!
Czy będzie jakaś relacja prozą pisana?
Tarko, napiszesz coś?

Pozdrawiam
Anka

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Aniu, dużo się działo, dużo się rozmawiało, jedzonko było, podobno smaczne, bo jakoś nie miałem czasu popróbować, kawka, herbatka i inne takie tam przyjemności;)
tomik dostaniesz przy najbliższej okazji, obiecuję:)
i dziękuję z gratulacje
a proza, cholerka nie bardzo jestem czasowy, a Magda mogłaby się przyłożyć, też tak sądzę;))
no, to ja Taro? da się zrobić:)))
pozdrawiam i do następnego
r
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pionki się robią nasze i to jest najlepsze w tym wszystkim:))
gdzie mi tam do Ciebie, nie kokietuj Magdo;))

:)))))))))))
póki co, Ty kokietujesz! a co? złą prozę piszesz?
:P
opowiedz, opowiedz Ance J. - tak żeby umarła z rozpaczy, a farba jej spłynęła ze ściany smętnym strumyczkiem
buziak, Aniu :D :D brakowało Cię jak diabli.
:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pionki się robią nasze i to jest najlepsze w tym wszystkim:))
gdzie mi tam do Ciebie, nie kokietuj Magdo;))

:)))))))))))
póki co, Ty kokietujesz! a co? złą prozę piszesz?
:P
opowiedz, opowiedz Ance J. - tak żeby umarła z rozpaczy, a farba jej spłynęła ze ściany smętnym strumyczkiem
buziak, Aniu :D :D brakowało Cię jak diabli.
:)
kiedy ja czasu nie mam, serio, serio mówię;)
nie daj się prosić M
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



:)))))))))))
póki co, Ty kokietujesz! a co? złą prozę piszesz?
:P
opowiedz, opowiedz Ance J. - tak żeby umarła z rozpaczy, a farba jej spłynęła ze ściany smętnym strumyczkiem
buziak, Aniu :D :D brakowało Cię jak diabli.
:)
kiedy ja czasu nie mam, serio, serio mówię;)
nie daj się prosić M

kończę korekty ;*
:)))))))
naprawdę nie mam jak, może później, ale Ty zacznij, a ja się dołożę.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   24 czerwca 2023

       

        Przeżyłam. Myślałam, że umrę, ale przeżyłam. Gdyby mama nie trzymała mnie za rękę, byłabym pewna, że już jestem martwa.

        Kiedy ratownicy weszli do domu, wszystko wydawało się snem. Głosy się rozlewały. Z ledwością podnosiłam powieki. Czułam spalony szpinak, który gotowałam chwilę wcześniej. Pytali mnie, co brałam. Nie byłam w stanie im powiedzieć. Język mi spuchł, a ciało zesztywniało. Na noszach znosili mnie do karetki. To był trzeci raz, jak jechałam karetką, ale pierwszy na sygnałach.

        Na SORze odzyskałam mowę. 

        - Fenibut - powiedziałam lekarzom.

        Do tej pory mnie trochę bawi, że musiałam im tłumaczyć, co to jest. Znalazłam to gdzieś w internecie. Pisali, że to sowiecki lek uspokajający, neuroprzekaźnik receptorów GABA. Miał działać jak pregabalina. UWIELBIAM pregabalinę. To prawie jak alkohol, ale jest lepsza. Nie chodzi się po niej na skos i nie sepleni jak kaleka.  

        Chyba powinnam się przedstawić. Cześć, jestem Laura, a to jest mój dziennik. Mam dwadzieścia lat i jedyne osiągnięcie na moim koncie to wygranie konkursu recytatorskiego w pierwszej klasie liceum. Jestem ćpunką. Ale nie taką zwykłą, co bierze wszystko jak leci. Nie, ja lubię wiedzieć. O wszystkim, co biorę, czytam. Wiem, jak co działa, z czego jest zbudowane i jakie są konsekwencje ćpania tego. To ważna wiedza, gdyby coś poszło nie tak (wczoraj poszło k o s m i c z n i e źle). Szkoda, że nigdy nie byłam dobra z chemii. Tak to bym poszła na studia. Może w przyszłości stałabym się drugą Lori Arnold albo Walterem White’em. W sumie mogłabym iść na ASP, tyle że ciotki mi powtarzały, że po tym to tylko malowanie portretów na Krupówkach.

        Nie wiem, czy ktokolwiek poza mną przeczyta ten dziennik, ale jeśli tak - niech uczy się na moich błędach. Narkotyki to ścierwo, a ja zrozumiałam to za późno. Teraz leżę w psychiatryku i wątpię, że szybko mnie wypuszczą. 

        Zadomowiłam się na oddziale. Nie jest najgorzej. Pielęgniarki są miłe, uśmiechają się do mnie, kiedy przychodzę po papierosa. Nie możemy ich trzymać przy sobie, wydzielają nam po jednym co godzinę i to jest najbardziej przejebane. Jedzenie też mają dobre, nie to, co na innych oddziałach. Kiedy leżałam na nefrologii, dawali same pomyje.

        Miałam w planach przespać cały pobyt tutaj i obudzić się, gdy odejdą głody. Staram się nie myśleć o kreskach i blantach, ale one same do mnie przychodzą. I Dawid nie pomaga. Jeszcze trzy dni temu piliśmy razem wódkę, a teraz jest tu razem ze mną, bo pomieszał perazynę z alkoholem i fetą. Twierdzi, że ledwo go odratowali, ale ja wiem, że buja. Mógł co najwyżej dostać niewydolności wątroby. A zamknęli go, bo jest po prostu pieprznięty.

        Przed chwilą wołali na leki. Teraz papieros. Dają mi te same tabletki, co przepisał mi psychiatra, tylko dawkę zwiększyli. Przyjmuję to z ulgą, bo będzie się lepiej spało. 

        Kończy się pierwszy dzień mojej trzeźwości. To przerażające. Odkąd pamiętam, jestem na haju. Zawsze załatwię sobie pieniądze. Jeśli nie biorę od mamy, to daje mi babcia. Do tej pory nie wiedziały, na co wydaję. Żle, że się dowiedziały. Nie, nie mogę tak myśleć. Przecież chcę z tego wyjść. Kurwa, Laura, tak będzie dla ciebie lepiej, zrozum to wreszcie!

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...