Akcetacja swojego ja?

[Monia 123]

Od dziecka nigdy nie mogłam pogodzić się ze sobą.
Czułam się zawsze jak z innej planety.
Byłam zaczepiana i nie czułam się akceptowana przez otoczenie.
Moje życie igrało z koszmarnym końcem.
Nowa szkoła otworzyła mi drzwi do innych i dobrych ludzi.
Ale rany po tamtej bitwie z rówieśnikami pozostanie już na zawsze.
Do tej pory nie mogę poradzić sobie z życiem,tym co mnie spotyka .
Wstydzę się swojego ciała , swojego własnego ja.
Zaczęłam więc od roku pewną dietę.
Czuje,że popadam w jakąś chorobę.
Po każdym jedzeniu idę wymiotować.
Po każdym jedzeniu odliczam kalorie.
Czasem nic nie zjem, a czasem nie mogę oderwać się od uporczywego głodu.
Zaburzenia mojego organizmu zachodzą z minuty na minutę.
Mdleję, nie mogę zasnąć.
Historia ta nie ma końca.
Tnę się z rozpaczy , a ból mnie nawet nie przeszywa.
Nie wiem jak zaakceptować siebie.
Życie jest czymś co dostaje się raz
Ale w tym życiu nie raz dostaję się w kość i nie raz ktoś pomaga ci to odbudować.
Pytanie jest jedno.
Czy muszę tyle cierpieć,aby śmierć stała się moją przyjaciółką?










Gdybyście mieli jakiś sposób , dzięki którym mogę siebie zaakceptować piszcie koniecznie!.

[Dawid Rt]

Monia, uniwersalny sposób jest jeden, poszukanie dla siebie odpowiedniej pomocy. Rozmawiałaś z kimś o swoim cierpieniu? Wiesz, że są anonimowe infolinie dla osób w kryzysie, pod które możesz zadzwonić i opowiedzieć o problemie? Np: tutaj www.116111.pl/gdzie_szukac_pomocy

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[miet dlugolecki]

Moniu,
smierć nie będzie Ci nigdy przyjaciółką;
po prostu zmieszasz sie z pyłem gwiezdnym
i po ptokach. Kilka zdrowasiek od najblizszych
i tyle możesz sobie obiecać.

Ja zmierzyłem sie z "niewiadomą" kiedy miałem
3 lata i do dzisiaj pamietam jak nie chciałem umierac.
Czołgałem się po dnie rzeki przez minut nie wiem ile
ale stryj łowiacy w pobliżu ryby zaalarmowany został
pluskiem wody i ewentualnie wyciagnał mnie z głębia.
Mój mózg zatarł sie na 3 długie lata; dzięki Mamie
odzyskałem mowę i chociaz jakajac sie zacząłem czytać
w wieku 6 lat.
Jako "jakała" byłem posmiewiskiem klasy i otoczenia
przez długie lata.

Dlaczego Ci o tym piszę?

Piszę bo chcę Ci udowodnic ze tam gdzie jest duch tam jest nadzieja
i czasami otarcie sie o "drugą strone" udowadnia nam jaką piekna sprawą
jest zycie. Pomyśl chociazby o tych wszystkich zakatkach świata których
nie widziałas a chciałabys je zobaczyć. Albo o takiej przyziemnej sprawie jak
wygrana w loterię.
Jeżeli odejdziesz nigdy nie wyjedziesz na Karaiby i nigdy
nie wygrasz milona - a tak masz ciagle taka szanse (?)

Na Twoją "bulimie" polecam sport a na chandrę ksiązkę, najlepszą przyjaciółke
(nie plotkuje i nie jest zazdrosna).

POzdrawiam i głowa do góry, a jutrzejszy dzień zacznij tak jak Twoj kot,
od przeciagnięcia sie i gimnastyki.

[Ula Podzinska]

Moniu, nikt nigdy nie obiecał nam , że w życiu będzie lekko. Każdy musi się z nim zmagać nie tylko Ty. Każdy ma swoją drogę do przejścia, raz jest lepiej , raz gorzej , ale trzeba dawać radę. Na pewno jest więcej zła na świecie niż dobra , więcej też jest złych chwil w życiu niż dobrych, ale zawsze trzeba szukać pozytywów swojego istnienia i czekać na ulotne chwile szczęścia , które sa pięknę jak motyle ,ale też tak jak one mają krótki żywot. Wierz mi warto czekać , warto żyć !
Trzeba też zaakceptować siebie takim jakim się jest. W moim miasteczku jest pewna kobieta, biedna , mała , brzydka , do tego wygląda jak facet. Znalazła swoje miejsce w kościele, pomaga księżą w sprzątaniu, przy pogrzebach, w kościele. Zawsze uśmiechnięta , do wszystkich zagada , a ludzie do niej. Kiedyś powiedziała do mnie tak.
Ja nie mam potrzeby narzekać, taką mnie Pan Bóg stworzył, widocznie taka byłam mu potrzebna i taka muszę żyć. Czy to nie jest mądra kobieta?
Ale polecam również wizytę u specjalisty , będzie poprostu łatwiej.