Zgłoś

@Kosaciec Maria   Mam wrażenie, że tęsknota ma tu dokładny adres. Freta, Plac Trzech Krzyży, Marszałkowska - i jednocześnie to nie jest wiersz o miejscach, tylko o tym, co z nas zostaje w tych miejscach. Ten cień w witrynie - pordzo mi się podoba. :) 

Obrządek   słyszę tylko harmoniczny hałas w koronach drzew                                                                           wieczorną  rozmowę między skrzydlatymi   łańcuszki dźwięków spróbuję zapisać w pięciolinii przetłumaczyć  na  łatwo czytelne uczucia   a może wybrzmi pewność  że nie ma czego się bać kiedy śmierć ma nieomylną kobiecą intuicję   stawia sidła  w miejscach niespodziewanie czułych od narodzin istnienie to zwykła prowokacja

Super:) prawie jak erekcjato:):)

@TTL   Czuć w tym tekście prawdziwe rozgoryczenie i to jest jego największa siła. To "każdy", "wszyscy" - brzmi jak zamknięcie świata w jednym worku bez wyjątków. A rzeczywistość bywa bardziej pokraczna i nierówna. Ale rozgoryczenie rozumiem.

Wszystko przemija i odchodzi, a żal próbuje zająć przestrzeń. Nowe, gdy nawet nie najgorsze, nie zawsze da się przykryć wierszem. Coś jednak zwykle pozostaje, w ukrytej łezce pod powieką - cichej zatoczce ciepłych wspomnień, które bywają często lekiem, aby do końca mieć nadzieję, że jutro kryje znacznie więcej. A kiedy przyjdzie wypić piołun, by nie zgorzkniało z wiekiem serce.