Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pewna dama raz mi powiedziała...

Eksperyment emocjonalny
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Eksperyment emocjonalny

Eksperyment emocjonalny

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Pewna dama raz mi powiedziała
„Dziś nie ma już miłości
Dziś jest tylko kult ciała”
Nie mogłem pohamować złości

Gdybym tylko mógł złapać Cię
Porwać do świata duchów
Gdzie ułożyłbym sam scenerię
I ustalił kolejność naszych ruchów

Nocą patrzylibyśmy na ciche morze
W którym odbijałoby się niebo czarne
Światłem naszym byłby Księżyc może,
Może odpłynęłyby twe poglądy marne

Przedwieczne niebo, węgiel przypominające
Świeci na nim gwiazda jak diament
Ukojeni ciszą szumu położymy się na łące
Podziwiając wielki firmament

Zobaczylibyśmy gwiazdy nasze
Jak żarzą się światłem cudownym
Połączylibyśmy serca i dusze
W spojrzeniu i dotyku delikatnym

I tonąc w błękicie twoich oczu
I chcąc przedłużyć tę chwilę radości
Powiedziałbym w tym półmroczu:
„Pragnę tylko twojej Miłości”

Baba_Izba

Baba_Izba

Opublikowano
Opublikowano

Tak, rytm się łamie, co szczególnie daje się odczuć w wierszach rymowanych.
Licz sylaby w wersach, może to pomoże? Unikaj identycznych końcówek w rymach,
szukaj zbliżonych brzmieniem. Pisz dużo i dużo czytaj, na mur, będzie coraz lepiej!
Serdecznie pozdrawiam
- baba

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Myśli i słowa

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • vioara stelelor
      Navigare necesse est

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • Alicja_Wysocka
      Wyjście

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • Alicja_Wysocka
      Takie nic

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • Alicja_Wysocka
      w pół słowa

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...