powietrzna Ofelia

[Pik Nocy]

obserwuje z okna wieżowca
zmarznięty plakat podwórka
który jest niczym dno studni
a ptaki pływają w suchej toni

dziewczyna ma spojrzenie
pobrane z tysiąca głębin
gdzie zawieruszyły je
dziesięciotysięczne kręgi ludzi

przekracza śmiele parapet
a ojciec łapie ją za białą stopę
ale ziemia już skacze jej
do oczu jakby na ratunek

[H.Lecter]

Nie będę się znęcał, bo bije po oczach, że autor jest skromny wiekiem i poetyckim doświadczeniem...
Zapraszam do działu dla początkujących.

[janusz_pyzinski]

"przekracza śmiele parapet"- wiersz przekroczył próg grafomanii

[jacek skraba]

je,ją,jej - ojejku!!!

[Robin Son]

te wszystkie wielkie slowa uzywane tak pochopnie

[dzie_wuszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zastosował Pik, pomysł Pana Przybosia ("Z Tatr") i całkiem niegłupio go użył w poincie. Ciekawy, choć jeszcze nieco niezgrabny jest obraz pierwszej strofy.
Najgorzej jest z drugą i połową trzeciej zwrotki. Formuła tych strof bardzo mocno opiera stopę na patosie, drugą zaś usiłuje zmacać 'fabułę'.
Według mojego poczucia, wiersz na pewno do ocalenia, ale też i do przebudowania. Jeśli idzie o myśl, mocniej scaliłabym go z poczuciem Ofelii szekspirowskiej, skoro już została użyta w tytule, jednocześnie przykładając go do współczesnych uczuć i pobudek. To będzie to miejsce drugiej strofy. Zastanawiam się, czy nie lepiej zrobić ją (drugą) prościej, ze zmniejszoną metaforą, unikając tego 'spojrzenia' wyładowanego na pierwszy plan. To spojrzenie nadaje jej (Ofelii i zwrotce) umalowanej twarzy lali, popycha w gotyckie pitolenie o ciemnych aniołach i innych demoniszczach/piekliszczach.
Uniknęłabym też śmiałości, wobec ratunkowej roli ziemi, no i ta 'biała stopa' też przykleja się do wcześniej wspomnianych gotyckich, mhocznych klimatów.
Pozdrawiam :)