Drzewnie

[Anna_Para]

brzozy się brzożą ponade mną,
wierzby mnie wierzbią tuż pod skórą,
a ja się klonię, nie wiem którą
odmianą kłody.

ciemność ciemnieje ponad światem,
a mnie po prostu mnieje buro.
puch się napuszył białym kwiatem
dla odwygody.

rzeka mi rzecze zimną wodą,
uwodzi wiodąc mnie w sekrecie,
że już po lepszym, innym świecie
przeciekła brodą,

buki wciąż buczą coś o życiu,
a mnie z buczyną - ostra krawędź.
na gładkim pniu mech północ kładzie,
dendro - ogrody.

ciasno mi cisem, gdy dębieję.
heban się czernią zahebanił.
drzewieję ciszą. pomaleniem.
w drewnie – wciąż dumna.

świerki świergoczą, stycznie - styczne,
a ja pośrodku – nieoddrzewna.
matko – piechoto, nieprzewiewna,
zacisna trumna.

[Magda_Tara]

.......
:))
:*
nie umiem nawet nachwalić, bo wszystko, co powiem, jest maleńkie
ściskam Cię, Poetko

[Anna_Para]

Taruniu:

Bardzo Ci dziękuję. Chodzi mi po głowie jeszcze jedna strofka.

Cieplutko Cię pozdrawiam, Para:)

[dawniejbezet]

Im dalej w las - tym mniej drzew.
Nająłbym drwala (bez derwala), żeby przetrzebił matecznik, podzielił na kilka zagajników (byłoby lasków bez liku).
I jednak bym zahebanił (bez yiiiii).
Mozart pisał w podobnym tempie, tylko inne rytmy.
X. - kłaniam.

[Anna_Para]

buki wciąż buczą coś o życiu
a mnie z buczyną - ostra krawędź.
na gładkim pniu mech północ kładzie
dendro - logicznie.

Dzięki, Dawnieju! Nie wiem. Ale Mozart byłby pewnie zadowolony, prawda?

Cieplutko, Pora:)

[Grażyna_Kudła]

Przeogromna jest symbolika drzew, a każda nieodzownie związana z człowiekiem. Nasi protoplaści przebrnęli różne epoki, a drzewo nadal ma swoją moc i towarzyszy człowiekowi w każdym etapie życia.
Dużo nowych słów w Twoim wierszu, Aniu, ale wyczuwam silną więź peelki z przyrodą, która woła ją do siebie. To jak zaproszenie do wieczności.
Podoba mi się temat i Twoje "nowotwory" :)
Miłej nocki życzę, Grażyna
:)

[adam_bubak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jakkolwiek jestem ostatnio pod wrażeniem Twoich zabaw słowem, tak tutaj chyba przedobrzyłaś. o ile ponade jeszcze ździerżyłem, tak przy mnieje już zacząłem się irytować. w trzeciej niekonsekwencja z czasem jest taka, że cztery razy musiałem przeczytać i wciąż nie jestem pewien, czy dobrze zrozumiałem, kto kogo wiedzie i dokąd, i o czym rzecze (swoją drogą "rzecze" byłoby zgrabniejsze i bardziej na rzeczy ;)
natomiast pomysł - świetny, lingwistyczne wygibasy, w tych lepszych momentach, na miarę Lipskiej nawet, wartości poznawcze z zakresu "drzewa, krzewy i byliny" nieocenione. tylko pointa mogłaby być bardziej olśniewająca, albo inaczej
powinna być olsniewająca właśnie
pozdrawiam
Adam

[Anna_Para]

Adasiu:

Ależ Ty wybrzydzasz, chłopie! Nie chciałabym dla Ciebie gotować, oj, nie!
Nie mogę poprawić "rzecze" - chociaż pomysł wyśmienity! Zgadnij, dlaczego! :)
Nie chcę zachować konsekwencji czasu, bo z rzeką znam się dawniej niż z drzewami, i najpierw pojęłam panta rhei, dopiero później - że dębieję... Najpierw mi rzekła, a później mnie uwodzi, uwodzi, ciągle, i wodzi za nos do teraz:)

Dzięki śliczne. Wszystko wyżej - to był żart, poprawiam "rzecze", bo mi się podoba. Dzięki za pomysł i opinię. A że przesyt? Ja wiem? Nie wiem?

Cieplutko, Para:)

[Anna_Para]

Grażko:

Zmiękczyłam to "brzożenie"...z:ż

Bardzo jestem wdzięczna za czytanie, komentarze i podpowiedzi. Wiersz z melancholii i lęku przed "drewnieniem". Brrrr.
Cieplutko pozdrawiam,

Para:)

[adam_bubak]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

na szczęście potrafię gotować ;)
co do przesytu, dzięki bogu, nie ma jeszcze obowiazku pisania pode mnie (to jest wizja wręcz apokaliptyczna;), a do mnieje przyczepiłem się, bo lubię frazę "mnie mnie", chociaż to już było (najbardziej lubię wiersze, które już znam - parafrazując rejs, zdaje się)
a z tym rzecze jest teraz świetnie :D

[Anna_Para]

Adasiu,

bardzo dziękuję jeszcze raz. Pozdrawiam cieplutko. Naprawdę - teraz lepiej. Spójrz- wyostrzyłam także pointę, bo przemeblowałam strofki.
Cieplutko, Para:)

[Baba_Izba]

W moim odczuciu, drzewa i las, to najpiękniejsze co jest na ziemi!
Z przyjemnością przeczytałam Twój wiersz,
nie wiedzieć czemu - zasugerowałam się od początku czytania, że to
rzecz o rzeźbie świętej w kapliczce leśnej!
Trumna mnie zawiodła, mówi się trudno, bo i tak mi się wiersz podoba!
A jednak szkoda, że to nie figura!
Serdeczności
- baba

[Anna_Para]

Babo Izbo:

Dzięki piękne. Bardzo mnie cieszą Twoje wizyty.
Ciekawa obserwacja. Rzeczywiście - lepiej byłoby skończyć drewnianym świątkiem.
Jest, jak jest. Zauważ, że pointa przyniosła zaskoczenie - więc może dobrze?

Cieplutko, Para:)