Dialog wewnętrzny IV

[były__premier]

wracasz do siebie i ogłaszasz: tu cię odnajdę sensualne wibrato,
pod portalikiem em 3 pełznie małpie stado, i czuć swąd świata -
na cymbałkach nierówne adagio - zapomniane kształtki palców.

nakreśl mnie na tafli, na brzuszku namaluj mi malachitowy fen
co z duszy zabiera garść szlamu i pirop. gdy wstajesz oznajmiasz
krótkotrwały mezalians kawy i papierosa - czas iść znów dalej,

dalej w ciemnię, aż zmiękną kolana, żona powie ci koniec, koniec.
koniec jak mantra zmartwychwstania, jak śmierć obecna, codzienna.

kiedy mój prawy profil zastyga na tobie, to masz w garści kwant światła:
miłość jak pęd który pręży strunę i ma w duszy ciężar, zamiar?

[Stefan_Rewiński]

Jak zawsze u ciebie, ładnie i solidnie.

[Gość]

Solidnie i ładnie, a ostatnia strofka jak korona.
Pozdrawiam.

[janusz_pyzinski]

dobre jak pęd,który pręży strunę i ma w duszy ciężar"
pozdrawiam

[Jolanta_S.]

poczytałam poprzednie Twoje "dialogi..." - nie znalazłam pierwszego?
ciekawe są wsie trzy :)))

serdecznie - Jola.

[Goliard]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dowcipnie i lirycznie...
jak to mawiał Fredro: Kochajmy SIĘ!
:)
pozdrawiam

[Rachel_Grass]

...dowcipnie? (vide: Goliard's komentarz)



chyba vibrato, skoro adagio, a nie adadżio. tak sobie myślę, że nie drażni oka wtedy.

[Marek Konarski]

Jak na dialog wewnętrzny, zbyt sensualne...jak na sensualne wibrato, zbyt rozgadane :)
To co w wierszu najważniejsze, jest akurat bardzo ciche, spokojne i niedopowiedziane...

kiedy mój prawy profil zastyga na tobie, to masz w garści kwant światła:
miłość jak pęd który pręży strunę i ma w duszy ciężar, zamiar?

:)

[były__premier]

bardzo dziękuję za komentarze:) pozdry