samotni

[tomasz Parzycha]

W otchłani bez słów tkwimy
dwudziestoośmiolatkowie ,
wymagają od nas miłości
i radości, której szukamy oddzielnie
w ciemnym pokoju wirtualnego świata.

[Dawid Rt]

Tomasz, skoro tkwi(my) to już bez zaimka. Dwudziestosiedmioletnie stworki, to jakieś alter ego, druga natura? Trochę ubogi ten wiersz, może warto pomyśleć jeszcze nad nim?
Pozdrawiam

[miet dlugolecki]

Wychowany i żyjacy z dala od zgiełku społecznosci rozumiem ten krzyk o pomoc
pozbawionych radości obcowania ze słowem pisanym, naszym "jedynym przyjacielem"
-bez zbednego "językowania" aprobuję tytuł i puentę jako strzał w dychę

[Marek Konarski]

W otchłani bez słów tkwimy my
dwudziestosiedmioletnie stworki,
wymagają od nas

Stworki mogą być nastoletnie, trzydziestka na karku, do czegoś jednak zobowiązuje...
Syndrom Piotrusia Pana ;)

[Fly Elika]

bez stworków, bo nie wiem co to za wyrażenie,
i w i trochę tylko ciemnym pokoju
byłoby lepiej,
Ale mnie roznegliżowało zainteresowanie tym wierszem ,/

jeeejejej
,/

Pozdrawiam

Ps. Sorki, musiałam jeszcze coś poprawić

[tomasz Parzycha]

no to Marek mnie pocieszyłeś :-)

[f.isia]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to się nazywa utknięcie do kwadratu... ;)

[Almare]

Wystarczy wyjść z pokoju i zagrać w piłkę z kolesiami. No, ale to dziś jest nie możliwe. Po podciągnięciu parametrów komputerów nowe pokolenia grać będą z awatarami. Ale się porobiło!

Dzieło słabe, ledwo myśl jakaś...

Pozdrawiam.