Serce

[Adrian Ma]

Zagubione serce samo nie odnajdzie się,
potrzeba kogoś by mógł znaleźć je,
kogoś kto w ramiona je złapie,
a oddając zamknie w nim cząstkę siebie.

Wydeptajmy w kwiatów łące,
ścieżki, szczęście niosące,
idźmy przez mgłę zimnego wieczoru,
idźmy tak razem po kres horyzontu.

Zatrzymajmy się, spójrzmy na siebie,
przy sobie czując się jak w niebie,
patrzmy tak, aby rano budząc się,
mieć w źrenicach resztki wczorajszej nocy.

[Stary_Kredens]

W ostatniej zwrotce takie niestety banalne rymy , ciebie - siebie a potem dysonans - budząc się mieć w źrenicach resztki wczorajszej nocy - w sumie to ładne określenie ale , czy resztki nie kojarzą Ci się raczej z czymś małym , lichym , nic nie znaczącym np. resztki jedzenia , resztki godności ? czy o to Ci chodziło ?

[Adrian Ma]

Cóż, muszę przyznać że co do ostatniej zwrotki się nie przyłożyłem
a przez "resztki" chciałem rozumieć to żeby te chwile mieć jeszcze przed oczami, aby nie znikły one tak szybko. Niestety nie przychodzi mi na myśl słowo które mogłoby oddać ten sens w pozytywnym znaczeniu, dlatego użyłem słowa "resztki".

[Michał Gomułka]

po chińsku napisałbym lepiej. I co z tego? Jakiś pięcioletni szczyl, gdzie indziej parsknie na moją "wielkość" symfonią doskonałą - dla mnie, na te czas. Cóż... Istota? Ćwiczenie pod każdym względem. Pisać dobrze i lepiej można wtedy, gdy się chce wypracowywać całościowe spojrzenie na problem życia.