Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Z zajść

Witold Marek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Witold Marek

Witold Marek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Czyli zarzut mógłby raczej brzmieć: "niezrozumiale".
A jaj nie ma. W awersie: impresja wieczorna, można poprzestać; w rewersie... no, wypada mi raczej przyjąć zarzut bełkotu niż samemu tlumaczyć; ale może Pan, powiedzmy, zamienić ptaki na, dajmy na to, samoloty, odnieść się do cech bogini Kali (A to nie musi przeszkodzić określeniu tekstu jako niekomunikatywny gniot - już z odpowiednią motywacją :)).
Co nie znaczy, że nie biorę pod uwagę, iż kiedyś zajrzę na poezja.org i znajdę swój kolejny wiersz przerzucony Niżej lub Dużo Niżej. Ryzyko wkalkulowane! Pozdrawiam.
Ona_Kot

Ona_Kot

Opublikowano
Opublikowano
ptaki zdziobały nieboskłon

zmierzch
miastu w oczy

ja beton
szklę się
do krwi

kali wypełzła z przedmieść
***

kali mi się nie podobać
kali być niezadowolony

jakoś takie pierwsze skojarzenie

bywało znacznie lepiej
ale nie jest źle

tylko nie chlusta
proszę
jakoś to ordynarnie, wiem, że można to tak
ale...po co?

proszę się nie obrażać za pozmienianie wersyfikacji
tak mi się lepiej ;)
a może i komuś też

pozdrawiam zamyślona
Witold Marek

Witold Marek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Dziękuję :)

Co do "chlusta" - miało być nie ordynarnie, ale dosadnie, gwałtownie, surowo i boleśnie właściwie. Takie np. "chlapie" tego nie oddaje. Ale Pani cięta wersja jest właściwie dla mnie w porządku.
Kali Kalemu wiersza nie wykole - choć kobietą niezbyt przyjemną jest (ta Kali właśnie, nie Ona Kot).
"bywało znacznie lepiej" - też dobrze, choćbym miał taki komentarz czytać przy następnych stu wierszach :)

Pozdrawiam.
Witold Marek

Witold Marek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Się ja nie gniewam. Również nie jestem/nie byłem na religioznawstwie. Choć właściwie to sięgam czasami przy niektórych wierszach chociażby do internetowej encyklopedii ukradkiem... chyba że już całkiem niewart tego wydaje mi się dany wiersz - wtedy nie sięgam.
Beton-szklenie-krew - proponuję znaleźć się kiedyś o czysto krwistym zachodzie słońca pośród odpowiednio dużego blokowiska (najlepiej nowsze bloki, biurowce mariottopodobne)...
- I w ten sposób "skopałem" sobie awers własnego utworu. Nie wypada mi więc już nic tylko się zamknąć :(

Pozdrawiam.
Marek Paprocki

Marek Paprocki

Opublikowano
Opublikowano

bez wazeliny, mnie się podoba nawet bardzo.Kluczem do interpretacji stała się właśnie kali/żyjemy wg hinduizmu w erze kali czyli w erze wojen i tym podobnych wynalazków ludzkich/no i te ptaki, które zdziobały nieboskłon choćby nawet autor widział w nich samoloty.Ja jako osoba prostolinijna pozostane przy ptakach.Osobiście niczego bym nie zmienił i wolałbym żeby wyszedł spod mojego pióra.Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Achilles_Rasti
      Wiśnia

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      w czarnym ogrodzie opowiesz mi wszystko   w czarnym ogrodzie nie mogę być blisko   słowa rzucane z kamieniem o drzewo   rozejrzyj się drugi masz serce po lewo   marzę o wiśniach czerwonych na liściach   otwarcie zamknięci miłością ujęci   gorycz otula wiatrem przeklętym   patrzę na Ciebie cieniem objętym   czerni przeniknę zostawię nadzieję   wierzę że wróci   nim się przemienię...   @Achilles_Rasti

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Wiersz bliskiej mi osoby... publikuje za jej zgodą :)  
    • obywatel
      Ciężar

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      z tym zdaniem jest coś nie tak, proponuję zamiast staje się napisać jest, albo zamienić na cięższy. Bardzo dobry tekst.
    • wiedźma
      Marketing

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Migrena  dziękuję za raki odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
    • wiedźma
      akt o poranku

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @hollow man  Wiersz wręcz reporterski , brak metafor , sugestywny tytuł. Bez oceny. Mamy tu książkę i niedopitą herbatę, miękkie światło.  .Kobieta pozuje, leży swobodnie, patrzy z czułością.  Powstaje obraz. Pozdrawiam. 
    • Piotr Samborski
      Ciężar

      Przez Piotr Samborski · Opublikowano

      Zegar wskazywał już późny wieczór, a w biurze było prawie pusto. Klawiatura komputera stukała w ciszy, wypełnionej tylko szumem klimatyzacji. Karolina siedziała przy biurku, zgarbiona, ze wzrokiem utkwionym w nieskończonej liście e-maili. Każdy nowy komunikat był jak kamień wrzucony do jej już przepełnionego kosza. Nadmiar obowiązków, terminów, nieodpowiedzianych telefonów – wszystko zlewało się w jeden gęsty, nieprzenikniony chaos, który zaciskał się wokół jej umysłu. Patrzyła na ekran, ale nie była w stanie przetworzyć żadnej z informacji. Dłońmi masowała czoło, próbując złapać oddech, ale powietrze wydawało się ciężkie, duszące, jakby każda myśl ważyła tonę. Czuła się, jakby była zatopiona w oceanie zadań, który wciąż się rozrastał, pochłaniając ją coraz bardziej. Wzrok jej błądził, zatrzymując się na półce z filiżankami do kawy, które teraz wydawały się zupełnie nieistotne. Dźwięk telefonu, który nagle zadzwonił, wytrącił ją z zamyślenia, ale tylko sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej osamotniona w tym niekończącym się wyścigu. – Tak, Karolino, jeszcze jedno zadanie – powiedział głos w słuchawce. – Będzie trzeba to zrobić na wczoraj. W jej głowie tylko wzbierała cisza. Każdy kolejny dzień stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Przytłoczenie jest jak ciemna chmura wisząca nad głową, która nieustannie rośnie, aż w końcu zapełnia całą przestrzeń. To nie tylko brak czasu, ale nadmiar tego, co musimy zrobić – rzeczy, które wkradają się w nasz umysł, jak hałas, który nie pozwala usłyszeć własnych myśli. Zbyt wiele do zrobienia, za mało przestrzeni na oddech – każdy obowiązek staje się coraz bardziej ciężki, jak kamień na plecach, który zdaje się rosnąć z każdą godziną. Czasem przytłoczenie to nie tylko wielka lawina zadań, ale cichy proces, który wkrada się w naszą codzienność. Niezauważenie przestajemy oddychać pełną piersią. Zamiast żyć, zaczynamy tylko reagować, próbując dotrzymać kroku temu, co nieustannie nas goni. Tłumione emocje, zapomniane potrzeby – wszystko to staje się jednym wielkim ciężarem. Jednak przytłoczenie nie jest nieuniknione. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do pokonania, może okazać się tylko falą, która w końcu opadnie, jeśli pozwolimy sobie na moment zatrzymania. Bo przytłoczenie nie jest końcem. To jedynie sygnał, że trzeba zwolnić, posłuchać siebie, oddzielić to, co naprawdę ważne, od tego, co jest tylko dodatkiem. W chwilach, gdy czujemy się przytłoczeni, nie musimy walczyć z ciężarem. Możemy go puścić, oddać to, co nie jest naszym, i znaleźć w sobie przestrzeń do oddychania. To w tej ciszy rodzi się spokój, który pozwala znowu zobaczyć, że życie nie jest serią niekończących się zadań, ale podróżą, w której to, co najważniejsze, może odbywać się w rytmie serca, a nie w tempie zegara.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...