Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Przy grobie...

Gryf

Przez Gryf
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gryf

Gryf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wpatrzony w ogień przyzywam wspomnienia,
Blaskiem przeszłości obrazy drgają.
Starą alejkę mrok szalem otula,
Mgliste opary myśli skrywają.

Wyruszam w podróż cofając zegary,
Krzywizną czasu kreślę elipsę.
Pobiegnę spotkać tych co zostali
Na starej ławce przy drodze życia.

Mały pokoik w domu na piętrze,
Wrażliwe serce ciepłem pulsuje.
Tu chwiejne kroki stawiałem dziecięce,
Niepewnie babcine trzymałem ręce.

Teraz pomocy mi jej brakuje...

Zniszczony rower w piwnicy stoi,
Na nim uczyłem się równowagi.
Naiwne słowa, młodzieńcze zapały,
Ojcowskie oczy tak wiele widziały.

Kiedy umierał nie miałem odwagi...

Opadłe liście pokryły ścieżkę,
Ślad ich bytności zmienił się w zimny.
Na niebie pierwsze oznaki jasności,
Obrzęd skończony, powracam już inny.

Na indeksie

Na indeksie

Opublikowano
Opublikowano

Witam Janku serdecznie.Nie potrafię, więc nie będę nawet próbowała zostawić pod wierszem jakiegokolwiek rymu. Jak zwykle pięknie zabrzmiały Twoje strofy, każdy wers z osobna.Cóż więcej mogę napisać!
Pozdrawiam najserdeczniej.Małgosia

Duks

Duks

Opublikowano
Opublikowano

Cześć Janku.
Bardzo wzruszające przesłanie.
Twój wiersz - zatrzymał, skłania do refleksji.
Chętnie przeczytałem.
Mam dwie drobne sugestie:
1) W 3 wersie 2 strofy usunąłbym „by” – moim zdaniem nie jest konieczne

2) W 1 wersie 3 strofy dodałbym na
„Mały pokoik w domu na piętrze”
Pozdrawiam serdecznie,
Andrzej

Gryf

Gryf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Małgosiu, dziękuję za miłe słowa. Listopad jest takim miesiącem wspomnień i zadumy.
Otoczony magią przygotowuje nas na przyjęcie cudownej kojącej bieli, no i najpiękniejszych świąt. On mieni się światłem znicza i wskazuje miejsce gdzie ma zajaśnieć pierwsza gwiazdka.
Tobie życzę by zaświeciła najcieplejszym światełkiem nadziei.
Gryf

Gryf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Andrzeju, chciałem zapalić nie tylko lampkę, chciałem im dać też i wspomnienia.
Odchodząc zostawili jakąś cząstkę siebie...
Co do porawek, to oczywiście, ten pokoik miał faktycznie być na piętrze, tylko jakoś zjadło mi się "na". Co do "by", to chodziło mi o układ sylab: 11, 10, 11, 10.
Już śpieszę poprawić.
Dziękuję Ci za pomoc i również bardzo serdecznie pozdrawiam.
Gryf

Gryf

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Witaj Ryszardzie, dziękuję Ci za wsparcie... zupełnie inaczej by świat wyglądał, gdyby wrócili Ci co odeszli. Pozdrawiam Cię jak zawsze.
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

Odeszli, ale pozostali w myślach i w sercach tych, których kochali. Wieczne odpoczywanie racz Im dać Panie. Wzruszające wspomnienia z dzieciństwa. Eugi...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Łukasz Jurczyk
      mleczarka

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Poet Ka   Mleczarka   Nie miała dzwonków. A jednak wszyscy ją usłyszeli.   Skórki wiewiórek lekkie jak śmiech na jej ramionach.   Nie kłania się. Nie wie, że tu to obraza.   Kupcy milkną, starcy odwracają wzrok — ona stoi wyprostowana.   Patrzy na nas jak na psy, które szczekają za płotem.   Dłoń trzyma bukłak z mlekiem, jakby trzymała losy pustynnych nocy.   Jeden z Sogdów szepcze: „sprzedała już więcej dumy niż mleka.”   A ja myślę — kto pierwszy kupi jej śmiech i czy na pewno wygra.   Pozdrawiam 
    • Poet Ka
      mleczarka

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @aff @andrew @karenka  @Leszek Piotr Laskowski dziękuję Wam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @Łukasz Jurczyk bardzo dziękuję
    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 98. Lustro

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Nata_Kruk Bardzo dziękuję !!!   Epoka hellenistyczna to fascynujący okres w historii :)    Pozdrawiam @Berenika97 Bardzo dziękuję !!!   Trafiłaś z opisem w samo sedno :)   Na marginesie "śnieżna ślepota", to nie tylko metafora. To ostre zapalenie spojówek i nabłonka rogówki (za wikipedią :)   Jej objawy opisał nie tylko Arrian, ale także Ksenofont w Anabazie, w chyba o wiele bardziej dramatycznych okolicznościach.   Pozdrawiam
    • aff
      Do wszystkich ważnych 🐍 Czary

      Przez aff · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pięknie dziękuję @karenka :)   Nie lubię osobiście zjadliwej satyry. Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Łukasz Jurczyk
      Gdzie rdzewieją miecze: 99. Bessos

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      99. Bessos* (narrator: hypaspista)   1.   Nie każdy człowiek mieści się w historii, którą sobie wybrał.   2.   Zdradził Dariusza, a potem ogłosił się szachinszachem. Wielkie plany na wątłych barkach.   3. Nie pierwszy w historii, który uwierzył własnym szeptom.   4.   Łatwo zostać królem. Trudniej znaleźć ludzi, którzy w to uwierzą.   5.   Budował na piasku — a potem dziwił się, że wszystko tonie.   6.   Zdrada jest ogniem. Nigdy nie wybiera jednego domu.   7.   Oddaliśmy go tym, którym wbił nóż w plecy — wiedzieli, co zrobić.   8.   Zostało tylko imię, które brzmi pusto, jak źle uderzony bęben.   *Bessos - krewny Dariusza, satrapa Baktrii i Sogdiany. Stał na czele spisu, który doprowadził do śmierci Dariusza. Ogłosił się królem królów. Wydany przez własnych ludzi Macedończykom. Jego koniec jest różnie opisywany w źródłach. Wszystkie są zgodne, że nie był to lekki koniec.    cdn.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...