Znalezisko

[Bronisław Jaśmin]

Na chmurnym dni podeście głuchego błagania
Oblegam dni zawiłość kwitnącym imieniem,
I mimo, iż me słowa deszczem rozpłukania
Nawilżą twarz ziem tyglem, padam wrzącym cieniem.

A z tygla utworzona ziemia groby szyjąc
Wysyła las drzemiący - na stepy, zwiad dniami,
Słoneczny z trudem poi ręce jak las snami,
Rozległe leże z błoni, myśli z sumień pijąc.

Zobaczysz kamieniarskie otchłanie godziny,
I rękę włożysz w kamień, a serce ku górze;
Szukając chmur głaz wstęgą włóczącej doliny,
Odnajdzie wędrującą drogę jak cień w sznurze.

[Ela_Ale]

Staram się być konsekwentna i rozmyślam nad następnym Twoim tekstem., Wraca mi nieodparte wrażenie o niskim numerze mojego IQ, bo niewiele rozumiem. Zakręciłeś, jak to tylko możliwe. Po namyśle wyszło mi to:

ziemia jak słowa bez znaczeń
rozmyte podskórną wodą

wyjęte z dołów do słońca
ożywają treścią

dotyk dłoni połączy kamień z niebem
przejezdną drogą
To udało się 'wyjąć'. Na pewno nietrafione. Ale przynajmniej rozumiem. Pozdrawiam. E.

[Biała Lokomotywa]

Ela dokonała naprawdę sporej pracy, bo ja nie wiem o co biega w wierszu, dla mnie malutkim ognikiem jest ostatni wers Odnajdzie wędrującą drogę jak cień w sznurze Przy Twoim dotychczasowym pisaniu, po pierwszej linijce nie daje dalej się czytać. Używaj prostych słów, żeby zaciekawić, a nie zniechęcić czytelnika. Podpatruj piszących na Z, może znajdziesz tam kogoś ze stylem, który by Ci pasował i czytaj, czytaj... Zrezygnuj z dotychczasowej maniery, naprawdę!!! Może to i trudne, ale popróbuj.
A z czym się zmagam na początku swojej drogi, bo to początek, właśnie nad formą. Jak coś tam wymyślę, to staram się patrzeć, czy to nie jest nudne i jak odbierze to czytelnik. Nie wytrząsam wierszy z rękawa, czasem myślę nad kilkoma linijkami cały dzień. Męczę i dłubię, zmieniam po kilka razy. Dlatego u mnie są krótkie formy. Na długie mnie jeszcze nie stać.
Mam nadzieję, że Ci troszkę chociaż pomogłam:) Pozdrawiam miło.